രണ്ടുപേരും ഞാനും

കഴിഞ്ഞ നാല് വർഷങ്ങളിൽ എല്ലാ ദിവസവും അവരെ കണ്ടു. സ്ഥിരം ഒരേ പോസ് ആണ് രണ്ടുപേർക്കും. ഒരാൾ മേശമേൽ നിരത്തിയ ലോട്ടറികൾക്ക് ചാരെ പത്രം വായിച്ച് കുത്തിയിരിക്കും, മറ്റെയാൾ രണ്ട് കാൽ മുൻപോട്ടും രണ്ട് കാൽ പിൻപോട്ടും വച്ച് അടുത്ത് കിടക്കും. ലോട്ടറിക്കാരനായ ആ അപ്പൂപ്പനും, കൂടെ എപ്പോഴും ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന കുറുക്കന്റെ രൂപമുള്ള ആ നായയ്ക്കും ഒരേ മുഖഭാവമാണ്. രണ്ടുപേർക്കും ആരോടും പ്രത്യേകം സ്നേഹവുമില്ല വെറുപ്പുമില്ല. ആരെയും ഗൗനിക്കുന്നുമില്ല രണ്ടാളും. എപ്പോഴും ഒരുമിച്ചാണെങ്കിലും രണ്ടാളും പരസ്പരം നോക്കുകയോ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ നടത്തുകയോ ചെയ്യുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല. എങ്കിലും മനസ്സ് പറയുന്നു രണ്ടുപേർക്കും തമ്മിൽ കാണാതിരിക്കാനാവില്ല എന്ന്. ചില ദിവസങ്ങളിൽ അപ്പൂപ്പൻ തീരെ അവശനായി കാണപ്പെട്ടു, മറ്റ് ചില ദിവസങ്ങളിൽ നായയും. രണ്ടുപേരും ഇന്നിൽമാത്രം ജീവിക്കുന്നു, നാളത്തേക്ക് പ്രതീക്ഷയുമില്ല പരിഭവങ്ങളുമില്ല. 

അവർ കയ്യടക്കിയിരിക്കുന്ന ബോട്ട്ജെട്ടിയുടെ പ്രവേശനവാതിലിന്റെ ആ ഭാഗം അധികം വൈകാതെ ശൂന്യമാകും എന്ന് വേണ്ടാത്ത ഒരു തോന്നൽ. ആരാകും ആദ്യം വിടപറയുക, അപ്പൂപ്പനോ നായയോ അതോ ഇതെല്ലാം ചിന്തിക്കുന്ന ഞാനോ, ആർക്കറിയാം.