ഉപമ തുലച്ച നൊസ്റ്റു

ഇപ്പൊ ആലോചിക്കുമ്പോൾ, കോളേജിലെ ഹോസ്റ്റൽ ലൈഫ് സൂപ്പറാരുന്നു. വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ ഒരു ലാപ്ടോപ്പിൽ സിനിമ വച്ച് ഞങ്ങളൊരു പതിനഞ്ചുപേരൊക്കെ ഒരു റൂമിൽ കൂടിയിരുന്ന് സിനിമ കാണും. തിയേറ്റർ വൈബ് കിട്ടാനും കൂട്ടത്തിലിരുന്ന് കമന്റ്‌ പറയാനുമുള്ള ഒരു സെറ്റപ്പ്. തൂവാനത്തുമ്പികൾ ആദ്യമായിട്ട് കാണുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. അതുപോലെ പല ഷോർട് ഫിലിമുകളും. 

ഓർക്കുമ്പോതന്നെ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷവും എനെർജിയും നഷ്ടബോധവും എല്ലാംകൂടി തരുന്ന ഒരു സംഗതിയാണ് ഹോസ്റ്റൽ. 

നൊസ്റ്റു മൂത്ത് കൂട്ടുകാർക്ക് പലർക്കും മെസ്സേജ് അയച്ചു. നടുവേദനേം മുട്ടുവേദനേം ആർക്കാണ് കൂടുതൽ എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ അല്ലാതെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ എപ്പടി എന്നൊരു ചോദ്യം പോഞ്ഞിക്കരയാണ് (sooraj) chodichath. അവനോട് പറഞ്ഞത്‌ ഇങ്ങനെയാണ്. " ഒരുത്തൻ ഗുണ്ടു (അനീഷ്‌) ആണെങ്കിൽ മറ്റത് സൈക്കോ (ശരത് ) ആണ് ". ഇവർ രണ്ടുപേരും ഫൈനൽ ഇയർ ന് എന്റെ റൂംമേറ്റ്സ് ആരുന്നു. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ കട്ടിൽ, കബോർഡ് പിന്നെ ടേബിളും അതിനൊരു ലൈറ്റും, ഇതാണ് റൂമിലെ സെറ്റപ്പ്. എനിക്ക് പത്ത്മണി ആകുമ്പോ ഉറങ്ങണം, ലൈറ്റ് വല്യ ബുദ്ധിമുട്ടാ. അനീഷ്‌ വല്യ പ്രശ്‌നമില്ലാതെ അധികം ബഹളമോ കാര്യങ്ങളൊ ഇല്ലാതെ സമാധാനമായിട്ട് കിടന്നോളും. സായു(എന്റെ മൂത്ത സന്താനം )അതുപോലെ സമാധാനമായിട്ട് ഉറങ്ങിക്കോളും. സൈക്കോ പാതിരാത്രിവരെ പഠിക്കുകയോ ഫോൺ വിളിക്കുകയോ അങ്ങനെ എന്തേലും ചെയ്ത് ലൈറ്റും ഇട്ട് ഇരിക്കും. അവന്റെ ലൈറ്റിൽ തോർത്ത്‌ ഇട്ട് വെട്ടം മറച്ചാണ് ഞാൻ കിടന്നിരുന്നത്. ചാരു (ഇളയ സന്താനം ) ആ ഒരു ലെവൽ ആണ്, രാത്രി ഉറങ്ങാൻ വയ്യ പെണ്ണിന്. 

ഇത് കേട്ട സൂരജ് " ആ പിന്നെ എന്ത് വേണം, ഹോസ്റ്റൽ ലൈഫ് ഇപ്പളും കൂടെയുണ്ടല്ലോ" എന്ന്. 

അതൊരു വല്ലാത്ത ഉപമ ആയിപ്പോയി. ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ഹോസ്റ്റൽ ലൈഫ് ഇങ്ങനെ അല്ലടാ പന്നേ . 

 അവന്റെ ആ ഒരു ഉപമ തിരിച്ചും മറിച്ചു ആലോചിച്ചു, ഉപമിക്കാൻവേണ്ടി ഒന്ന് ഉപമിച്ചുനോക്കാം. അനീഷിലും സൈക്കോയിലും മാത്രം തീരുന്നില്ല ഈ സാമ്യം. 

കുഞ്ഞൂസിന്റെ (ചാരു) മാത്രം കാര്യം എടുക്കാം. അതിന്റെ പകൽ ഉള്ള ഉറക്കം കണ്ടാൽ അസ്സൽ പോഞ്ഞിക്കര (സൂരജ് ).അവൻ ആ കട്ടിലും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടന്നത് പോലെതന്നെ, എന്താ ഒരു ഉറക്കം. ചില സമയത്തെ ഭാവം കണ്ടാൽ പുച്ഛത്തിനെ (റിഷ്‌ണു) ഓർക്കാം. 

അലറിക്കരയുന്നതിനിടയ്ക്ക് ടിവിയുടെ മുന്നിൽ പായും വിരിച്ചു കിടത്തിയാൽ ഒരു പരാതിയുമില്ല,ഡയലുനെപ്പോലെ (പ്രണവ്).ഒരു ലാപ്ടോപ്പും പുതപ്പും ഉണ്ടേൽ അവൻ ഹാപ്പി.

കുടുകുടാ ചിരിച്ചിട്ട് ഠപ്പെന്നു കരയുന്നത് കണ്ടാൽ ദീപുവും കിടുവും(അമൃതേഷ്) അടി ഉണ്ടാക്കിയത് ഓർമ്മിക്കാം. ഒരുദിവസം എന്തോ തമാശ പറഞ്ഞു ചിരിച്ച് തുടങ്ങി പിന്നെ അടിപിടിയായി. 

വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോൾ അലമ്പും കരച്ചിലും ആണെങ്കിലും ടൂർ പോകുമ്പോൾ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല. വേണമെങ്കിൽ വഴിയിലും കിടന്നുറങ്ങും, അശ്വിനെ പോലെ.  

ചാരു ചില സമയത്തൊരു കാട്ടായമുണ്ട്. കൈ മൊത്തം വായിലിട്ട് പിന്നെ അതെടുത്ത് മുഖത്തുമൊത്തം തേച്ചുപിടിപ്പിച്ച്, ബ്വാ, കാണുമ്പോതന്നെ ഒരു തൊഴി കൊടുക്കാൻ തോന്നും, വേണേൽ കേശവന്റെ ചില സമയത്തെ കാട്ടായമായിട്ട് കണക്കാക്കാം. 

ഇനി അറിയാതെയെങ്ങാനും ചാരു രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയാൽ സായു വന്ന് ചൊറിയും, തടിയൻ (ബിബിൻ ) പ്രേമനെ ചൊറിയുന്നപോലെ. 

പേര് പ്രത്യേകം പറയാത്ത ബാക്കി കൂട്ടുകാരുടെ ഭാവങ്ങൾ ഇനിയുള്ള കാലങ്ങളിൽ കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റുമോന്ന് നോക്കട്ട്. തത്കാലം എനിക്കെന്റെ ഹോസ്റ്റൽ ലൈഫ് തിരിച്ചുകിട്ടിയല്ലോ അതുമതി. ആരേലും ഒരു തോർത്ത് തന്നാൽ ഞാൻ അതും മുഖത്തിട്ട് ഒരു മൂലക്ക് കിടന്നുറങ്ങിക്കോളാം. നൊസ്റ്റു തൊലയട്ടെ. 

അല്ലേ

എന്നാണ് മരിക്കുന്നതെന്ന് ജനിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ എല്ലാവർക്കും കൃത്യമായിട്ട് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ. ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ഈ ഓട്ടമൊക്കെ ഒന്ന് വേഗം കുറഞ്ഞേനെ അല്ലേ. ഇഷ്ടം കാണിക്കേണ്ടവരോട് കുറേക്കുടിയൊക്കെ അടുത്ത് നിന്നേനെ, അവർക്ക് കൂടുതൽ സമയം കൊടുത്തേനെ. വേണ്ടാത്ത കാര്യങ്ങൾക്ക് പാഴാക്കിക്കളയുന്ന സമയമൊക്കെ കുറഞ്ഞേനെ. പിന്നെ ആവട്ടെ എന്നുകരുതി മാറ്റിവെക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ ഉടനെതന്നെ ചെയ്ത് തീർത്തേനെ. ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിലും സാഹചര്യംകാരണം തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ പെട്ടന്നുതന്നെ നിർത്തിയിട്ട് ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തേനെ. 

മറുവശം എന്തെന്നാൽ, കൂടുതൽ ആയുസ്സുണ്ടെന്ന് അറിയുന്നവർ ചിലപ്പോൾ ആരെയും അനുസരിക്കാത്ത, ഒന്നിനെയും വിലവക്കാത്ത ആളുകളായേക്കുമല്ലേ. എന്ത് ചെയ്താലും ദീർഘായുസ്സ് ഉണ്ടല്ലോ എന്നുകരുതി പറ്റാവുന്ന പരമാവധി കുഴപ്പങ്ങളെല്ലാം ഉണ്ടാക്കിയേക്കാം അല്ലേ. ഉടനെ മരിക്കുമെന്ന് അറിയുന്നവർ ഒരുപക്ഷേ അതോടെ ഡിപ്രഷനിൽ ആവും, ഭൂമിക്കുവേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാതെ, ആർക്കുവേണ്ടിയും ഒന്നും ചെയ്യാതെ ചിലപ്പോൾ മരണം മാത്രം കാത്തിരിക്കും. 

കൂടുതലൊന്നും അറിയാതെ ഇരിക്കുന്നതാവും സമാധാനം അല്ലേ. 

കൂടി , പിരിഞ്ഞു.

എഴുതണോ അതോ വെറുതേ കുറച്ചുനേരം മനസ്സിലിട്ട് കലക്കിയിട്ട് മറന്നുകളയണോ എന്ന് സംശയം. ദേവുവും സായുവും ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നേ ഓടുകയാണ്. പണ്ട് ഞങ്ങൾ കഥപറഞ്ഞും തോളിൽ കയ്യിട്ടും നടന്ന പൊളിഞ്ഞ ടാറിട്ട വഴി ഇന്ന് വൃത്തിയുള്ള കോൺക്രീറ്റ് വഴിയാണ്. കുറച്ചുനേരം പഴയതെന്തോ ഓർത്ത് ഒന്നും മിണ്ടാതെ സന്ദീപ്ചേട്ടന്റെകൂടെ നടന്നു. പിന്നെ രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ ഓർത്തു എത്രതവണ ഇതേ വഴിയേ അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന്. ഓർമകളുടെ വലിയൊരു തിരവന്ന് കാലിൽ തട്ടി. "നിങ്ങൾ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ദേവുവിന് ഇവരാരെങ്കിലുമൊക്കെ കൂട്ടുണ്ടായേനെ" എന്ന് ചേട്ടൻ പറയുമ്പോൾ മനസ്സ് പിടച്ചത് പല നാടുകളിലേക്ക് പിരിഞ്ഞുപോയ ഞങ്ങൾ എല്ലാരേയുമോർത്തിട്ടാണ് . പണ്ട് ഇതുവഴി നടക്കുമ്പോൾ ഇതിലും കൂടുതൽ ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു അമ്പലത്തിലേക്ക്. ഇന്ന് കാലുകൾ വലുതായതാണോ അതോ ഉടനെ ഈ യാത്ര തീർന്നുപോകരുതെന്ന് മനസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ, പെട്ടന്ന് എത്തിയപോലെ. 

ഇടയ്ക്ക് കുട്ടൻചേട്ടനെ വിളിച്ചു, കണ്ണൻചേട്ടനെ ഓർത്തു, ജയേഷ്ചേട്ടനെ പോയി കണ്ടു. 

പപ്പൻചേട്ടനും ചേച്ചിയും പിള്ളേരും ആദ്യമായി ഞങ്ങടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കാൻ വന്നു. സായു സൂപ്പർഹാപ്പി. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അവരുടെ സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിൽ പപ്പൻചേട്ടനൊക്കെ ഞങ്ങടെ വീട്ടിലായിരുന്നുവത്രേ . ചുറ്റുവട്ടമുള്ള പലർക്കും ഇപ്പോഴും ആ സ്നേഹമുണ്ട് പുള്ളിയോട്.. മുപ്പത് കൊല്ലം മുന്നത്തെ ഓർമകളിലേക്ക് പുള്ളി ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെകൂടെ പ്ലാസ്റ്റിക് ബാറ്റുംവച്ച് ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിച്ചപ്പോൾ ഞാനും ഒരു ഇരുപത് കൊല്ലം മുന്നത്തെ ഓർമകളിലേക്ക് പോയി. മടല് ബാറ്റും കാപ്പിക്കമ്പിന്റെ സ്റ്റമ്പും, കാലാന്തരത്തിൽ വീടുപണിയാൻ വന്ന ചേട്ടന്റെ കയ്യും കാലും പിടിച്ച് ഉണ്ടാക്കിച്ച തേക്കിൻതടിയുടെ ബാറ്റും, ഓർമകളൊക്കെ മിന്നായംപോലെ കണ്ണിൽ കത്തി. സന്തോഷംകൊണ്ടോ സങ്കടംകൊണ്ടോ കണ്ണുനിറഞ്ഞു.  

ആമിക്കുട്ടൻ ഇപ്പോൾ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലാണ്. എന്റെ സായുവിന്റെ ഇന്നത്തെ പ്രായത്തിൽ കൂടുവിട്ട് കൂടുമാറിയതാണ് അവൾ. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സ്നേഹത്തണലിനുപകരം അവൾക്ക് അപ്പൂപ്പന്റെയും അമ്മൂമ്മയുടെയും കരുതലാണ് ഈ വർഷങ്ങളത്രയും കിട്ടിയത്. ഇനിയുള്ള ജീവിതത്തിൽ ദൈവം അവളെ കുറേക്കൂടി അനുകമ്പയോടെ പരിഗണിക്കട്ടെ, പരമാവധി സന്തോഷം കൊടുക്കട്ടെ. കാണാൻ ഇത്തവണയും കഴിഞ്ഞില്ല, ഇനി എന്ന്. 

രണ്ടുദിവസം ഓർമകളുടെ വള്ളം വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പത്തെ കരയിൽ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതങ്ങനെ ആസ്വദിച്ചുകിടക്കുമ്പോൾ ആരോ ആ കയർ അഴിച്ചു. വള്ളം പിന്നെയും നിലയില്ലാക്കയത്തിലേക്ക് ആടിയുലഞ്ഞ് ഒഴുകി, അവധി കഴിഞ്ഞു, എല്ലാരും പിരിഞ്ഞു. 

പട്ടിഷോ

ഒരുപാട് നാളത്തെ ആഗ്രഹമായിരുന്നു ഒരു ജിമ്നി (ജിപ്സിയുടെ അനിയൻ ) ഓടിക്കണമെന്ന്. ഒടുവിൽ റെന്റിന് എടുത്തു. രണ്ടുദിവസത്തേക്ക് ആസ്വദിച്ച് കറങ്ങി. വീട്ടിലൊക്കെ വലിയവായിൽ വീമ്പിളക്കി. ഇടക്ക് ചേച്ചിയെ വിളിച്ചു. നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള ആ ഒരു എക്സൈട്മെന്റ്റ് അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇല്ലല്ലോ എന്ന് സംശയിച്ച് ഒന്നുകൂടി സ്‌ട്രെസ് ചെയ്ത് പറഞ്ഞു, ഞങ്ങൾ ജിമ്നിയിലാണ് കേട്ടോ. അപ്പുറത്തുനിന്ന് വന്ന മറുപടി, 'ഏഹ് നിങ്ങൾ ജിമ്നിയിലാണോ, അച്ഛൻ പറഞ്ഞത്‌ ഒമ്നിയിലാണെന്നാ'. അത്രയുംനേരത്തെ ജാഡ ശൂന്ന് ഒലിച്ചുപോയി, സ്വന്തം കാർപോർച്ചിൽ കിടന്ന എസ്‌പ്രെസ്സോ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു ''അങ്ങനെതന്നെവേണെടാ അഹങ്കാരീ, അവന്റൊരു പട്ടിഷോ'' 

അപരന്റെ ആത്മഗതം

ചൂടെടുത്തിട്ട് ഒരു രക്ഷയുമില്ല, മണിക്കൂർ രണ്ടായി ഈ വേഷം കെട്ടിത്തുടങ്ങിയിട്ട്, ഏസി ഉള്ള സ്റ്റേജിൽ കയറിയാലെങ്കിലും സമാധാനമാകുമെന്ന് കരുതിയപ്പോൾ ദാ പണിയറിയാത്ത കൊറേ പണിക്കാർ തലക്ക് കയ്യും കൊടുത്ത് നഖവും കടിച്ച് 

അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കുന്നു. ഞാൻ കെട്ടിയാടുമ്പോൾ ബാക്ഗ്രൗണ്ടിൽ പ്ലേ ചെയ്യാൻ കുറേ മണിക്കൂർ മുന്നെ കൊടുത്ത പാട്ട് വർക്ക് ആവുന്നില്ലാന്ന്. ഇവനൊക്കെ പിന്നെ എന്ത് തേങ്ങയാണ് ഇത്രനേരം ചെയ്തത്, അതൊന്ന് പ്ലേ ചെയ്ത് നോക്കാനുള്ള വിവരംപോലും ഒരുത്തനുമില്ലേ. എന്റെ മുന്നിൽ ചുവപ്പുനാട പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ചേട്ടന്മാർക്ക് കൈ കഴക്കുന്നുണ്ട്. ഒടുക്കം അവർ സുല്ലിട്ട് നാട നീക്കി സ്റ്റേജിന്റെ സൈഡിൽ സൈഡായി. ഞാനും പാർട്ണറും സ്റ്റേജിന്റെ നടുക്ക് വല്ലാത്തൊരു വൃത്തികെട്ട പോസ്റ്റ്‌. വിളിച്ചുപറയുന്ന പെങ്കൊച്ച് ടെക്നിക്കൽ എറർ എന്നൊക്കെ പറയുന്നുണ്ട്, കോപ്പ്, യെവന്മാർക്ക് പണി എടുക്കാൻ വയ്യ അയിനാണ് ഇങ്ങനെ പൊലിപ്പിച്ച് പറയുന്നത്. മഴത്തുള്ളിക്കിലുക്കം സിനിമയിലെ സലിംകുമാർ ഒരു കൊട്ടവച്ച് നടന്നപോലെ ഉള്ള ഈ വേഷവുംവച്ച് എത്രനേരം ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിക്കണ്ടിവരുമോ എന്തോ. സ്റ്റേജിന് നല്ല പൊക്കമുണ്ട്, താഴെ ഇരിക്കുന്ന ആര് നോക്കിയാലും ഞാൻ തുണിപൊക്കി നിക്കുന്നപോലെ തോന്നുകേം ചെയ്യുമെന്ന് ഉറപ്പ്. ആ കിഴങ്ങന്മാർക്ക് കഥകളി എന്താന്ന് അറിയത്തുപോലുമില്ലാതാനും, ശോ മോശം, മോശമെന്നുവച്ചാൽ വളരെ മോശം അവസ്ഥ. ഏതോ തമ്പുരാൻ വിളി കേട്ടു, എങ്ങനെയോ പാട്ട് സെറ്റ് ആയി, നാടയുംകൊണ്ട് അണ്ണന്മാർ വീണ്ടും വന്നു. ഇനി എന്ത് മറച്ചുവെക്കാനാണോ എന്തോ, എന്തായാലും മുഖത്ത് പച്ചയും മഞ്ഞയുമൊക്കെ വാരിത്തേച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് ചളിപ്പ് അറിയില്ല, കണ്ടാലും കഥകളിയിലെ എന്തേലും പ്രത്യേക ഭാവമാണെന്നേ യെവന്മാർ കരുതൂ. പട്ടാളം സിനിമയിലെ ഇന്നസെന്റിന്റെ കഥകളി മനസ്സിൽ കണ്ട് എന്നെനോക്കി ചിരിക്കുന്ന ആ മെലിഞ്ഞവനെ ഇത് കഴിഞ്ഞ് പറ്റിയാൽ ഒന്ന് പൊട്ടിക്കണം. ഇത്രേംനേരം ഇതെന്താ തുടങ്ങാത്തെ എന്നുപറഞ്ഞ് അക്ഷമരായി ഇരുന്ന എല്ലാ വിദ്വാന്മാരും ഇപ്പോൾ ദാ കോട്ടുവായിട്ടും ഫോണിൽ തോണ്ടിയും ഞങ്ങളെ വെറുപ്പിക്കാവുന്നതിന്റെ പരമാവധി വെറുപ്പിക്കുന്നു. നാശം, എങ്ങോട്ടേലും ഇറങ്ങി ഓടിയാൽമതിയാരുന്നു. ഞങ്ങടെ കളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് മടുത്ത് വെറുത്ത് മനസ്സ് തകർന്നപ്പോളാണ് അടുത്ത ടീം തിരുവാതിര കളിക്കാൻ കയറിയത്. അപ്പോഴേക്കും ആരോ ഭക്ഷണത്തിന് സമയമായി എന്ന് പറഞ്ഞതുമാത്രമേ ഓർമ്മയുള്ളൂ, പിന്നെ സദസ്സ്   ശൂന്യം. തൊലിയുരിഞ്ഞ അവസ്ഥയിൽ പാവം തിരുവാതിരക്കാർ ആർക്കോവേണ്ടി ആടിത്തീർത്തു. ഇപ്പോ ലേശം സമാധാനമൊക്കെ തോന്നുന്നുണ്ട്, ഞങ്ങടെ വിധി ഇതിലും ഭേദമാരുന്നല്ലോ. 

എന്ന്, ഒരു കഥകളിക്കാരന്റെ മനസ്സ് വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ച, സദസ്സിലിരുന്ന് ഇന്നസെന്റിനെ ഓർത്ത് ചിരിച്ച ആ മെലിഞ്ഞവൻ. 

നക്ഷത്ര സെൻസ് വേണമെടോ

നക്ഷത്രങ്ങളെ അധികം കാണാനില്ലല്ലോ എന്ന് കുറച്ചു ദിവസം മുന്നേ ആലോചിച്ചതേയുള്ളൂ. വെളുപ്പിന് നാലുമണിക്ക് കൊതുകുകടിച്ച് ഉണർത്തിയോണ്ട് ചൊറിഞ്ഞു ചൊറിഞ്ഞ് എണീറ്റപ്പോൾ ഉറക്കം മൊത്തം പോയി. ഫോൺ സ്ക്രോൾ ചെയ്ത് കിടന്നാലോ എന്നാലോചിച്ചു, പിന്നെ എന്തോ ഒരു വെളിപാടിന് നടക്കാൻ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരുപാട്നാൾ കൂടിയിട്ടാണ് ഇത്രയും വെളുപ്പിനെയുള്ള സമയം കാണുന്നത്. കൊള്ളാട്ടോ, വലിയ ബഹളങ്ങളുമില്ല അധികം വെട്ടവുമില്ല, മൊത്തത്തിൽ ഒരു ശാന്തത. അത്യാവശ്യം ഇരുട്ടായതുകൊണ്ട് ആകാശത്ത് മിന്നുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കാൻ തോന്നി, കുറേയധികംപേരുണ്ട്, കണ്ണുനിറയെ കണ്ടു. അപ്പൊ ശരിക്കും നക്ഷത്രങ്ങൾ ഇല്ലാതായതോ വായുമലിനീകരണം കാരണം കാണാതായതോ അല്ല, നോക്കേണ്ടസമയത്ത് നോക്കിയില്ല എന്നുള്ളതാണ് വാസ്തവം. അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ അമ്പിളി അമ്മാവൻ വെട്ടിത്തിളങ്ങി നിൽപ്പുണ്ട്. കഴുത്ത് വേദനിച്ചെങ്കിലും കുറച്ച് നേരം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്ന് ആ കാഴ്ച ഒന്ന് ആസ്വദിച്ചു. പണ്ടെപ്പോഴോ വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് ഹോസ്റ്റലിന്റെ മുകളിൽ ബെഡ്ഷീറ്റ് വിരിച്ചു കിടന്നത് ഓർമ്മവന്നു. അന്ന് അവിടുത്തെ ചൂട് സഹിക്കാൻവയ്യാതെയാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തതെങ്കിലും മനസ്സിൽ എന്നെന്നേക്കും തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഓർമയായി ആ ആകാശം. 

 പിന്നെ ഓർമവന്നത് ആനന്ദം സിനിമയിലെ ഡയലോഗാണ് "ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട് എല്ലാരും വല്ലപ്പോഴും ഒരു സൺറൈസ് ഒക്കെ കണ്ടാൽ ഈ ലോകത്ത് ഇത്രയും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാവില്ലന്ന് "

വീട്ടിലെത്തി കുഞ്ഞിനെ വിളിച്ചുണർത്തി നക്ഷത്രങ്ങളെ കാണിക്കാൻ. ഒരു പത്തുതവണ കുലുക്കിവിളിച്ചപ്പോൾ അതിനറിയാവുന്ന ഭാഷയിൽ അമർഷം കാണിച്ച് തിരിഞ്ഞുകിടന്നുറങ്ങി. നക്ഷത്ര സെൻസ് ഇല്ലാത്ത ബ്ലഡി മാക്കാച്ചി. 

ഇനിമുതൽ എല്ലാദിവസവും ഈ സമയത്ത് എണീറ്റ് നടക്കണമെന്ന് ഒരു ചെറിയ ശപതമെടുത്തു. മനസ്സ് പറഞ്ഞു " ഉം കേട്ടിട്ടുണ്ട് കേട്ടിട്ടുണ്ട് ". 

ഇൻസെക്യൂരിറ്റി

ഒറ്റ ദിവസത്തിൽ എത്രയെത്ര ഇൻസെക്യൂരിറ്റിസിലൂടെ (അരക്ഷിതത്വം) നമ്മളെല്ലാം കടന്നുപോകുന്നു. എത്ര awkward ആണ് അതിൽ പലതും. പറന്നുനടക്കാൻ കൊതിക്കുന്നയാൾ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിലും, ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കാൻ കൊതിക്കുന്നയാൾ ജനസാഗരത്തിന് നടുവിലും പെട്ട് നിൽക്കുന്ന സന്ദർഭങ്ങൾ, വാങ്ങാൻ കൊതിക്കുന്ന സാധനം കൺമുന്നിൽ കാണുമ്പോൾ കയ്യിൽ പൈസ ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ, ജീവിതത്തിലെ പല തീരുമാനങ്ങളും ശരിയായിരുന്നോ എന്ന സംശയം, ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ആളുകളുടെ തുരുതുരെയുള്ള ഫോൺവിളി, നോ എന്ന് പറയാൻ നൂറുതവണ മനസ്സ് പറയുമ്പോളും അത് പറയാൻ കഴിയാത്ത മനസ്സ്, പല രീതിയിലുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകൾ, ഭാവിയെപ്പറ്റി ഇന്നിനെപ്പറ്റി ഇന്നലെയെപ്പറ്റി അങ്ങനെ പറ്റാവുന്ന എല്ലാത്തിനെയുംപറ്റിയുള്ള എത്രയെത്ര ഇൻസെക്യൂരിറ്റീസ്. 

ഇന്ന് കുഞ്ഞിന് സ്കൂളിൽ ഓണപ്പരിപാടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ടീച്ചർമാരുടെ കുറേനാളത്തെ അശ്രാന്തപരിശ്രമം ഇന്ന് സ്റ്റേജിൽ തകർത്തു. കുഞ്ഞിക്കുട്ടികൾ എല്ലാരുംതന്നെ സദസ്സിനെ കയ്യിലെടുക്കുംവിധം അവരെ പറഞ്ഞുപഠിപ്പിച്ച (എന്നിട്ടുകൂടി ചാക്യാരെപ്പോലെ ടീച്ചർ മുന്നിൽ നിന്ന് കളിച്ച് കാണിച്ച ) കാര്യങ്ങൾ മനോഹരമായി പകർന്നാടി. അതിൽ വാമനനായിട്ട് ഒരു കുഞ്ഞിക്കുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു, പലതവണ മാവേലിക്കൊപ്പം സ്റ്റേജിൽ വന്നുപോകുന്ന കഥാപാത്രം. ആദ്യമൊക്കെ ആ കുഞ്ഞ് തിരക്കഥയ്ക്കൊപ്പിച്ച് അഭിനയിച്ചു. പിന്നെ പലതവണയും കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് സ്റ്റേജിൽ വന്നത്. എങ്കിലും അതിന് ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് വോയിസോവറിനോപ്പം അഭിനയം തുടരേണ്ടിയിരുന്നു, പാവം അത് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അഭിനയിച്ചു. ആ സ്റ്റേജിൽ നിന്ന് കണ്ണുനിറഞ്ഞ് സദസ്സിനെ നോക്കുന്നപോലെ സ്വയം സങ്കല്പിച്ചുനോക്കി, ശോ വയറ്റിൽ ബട്ടർഫ്‌ളൈ എഫക്ട്, സ്റ്റേജ്ഫിയർ കാരണം കയ്യും കാലും വിറയ്ക്കുന്നു. ഇത്രനാളും ആ കഥാപാത്രമാക്കാൻ പ്രാക്റ്റീസ് ചെയ്യിപ്പിച്ച ടീച്ചറിനായിരിക്കുമോ അതോ ആ കുഞ്ഞിനായിരിക്കുമോ ആ നിമിഷത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടിയ ഇൻസെക്യൂരിറ്റി. നാലുവയസ്സിലേ അതിനെ ഫോഴ്സ് ചെയ്യിപ്പിച്ച് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യിക്കുകയാണോ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം. ഇനി സ്റ്റേജ് എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ഉള്ളം ഭയക്കുമോ അതോ ഇന്നത്തോടെ ഭയങ്ങളെല്ലാം മാറുമോ. എന്റെ അമ്മ കൂടെയിരുന്ന് പ്രോഗ്രാംസ് കാണുന്നുണ്ട്, ആ കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെ കണ്ട് നഷ്ടബാല്യം എന്ന് പരിതപിക്കുന്നുണ്ട്. അതേ സമയം ദാ സ്റ്റേജിലേക് എന്റെ കുഞ്ഞ് കടന്നുവന്ന് ഉണ്ണിയാർച്ചയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. വാളും പരിചയുമൊക്കെ എടുത്ത് ആവുന്നപോലെയൊക്കെ ചാടിക്കറങ്ങുന്നൊക്കെയുണ്ട്. തുമ്പിയെക്കൊണ്ടുള്ള കല്ലെടുപ്പിക്കലാണോ ഇതും. അമ്മ പലപ്പോഴും പറയുന്നുണ്ട് കുഞ്ഞിനെക്കൊണ്ട് എല്ലാത്തിനും പറ്റുമോ, ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾക്ക് ചേർത്ത് അതിന് എടുക്കാവുന്നതിൽകൂടുതൽ ഭാരം കൊടുക്കരുതെന്ന്. കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മ, അതായത് എന്റെ ഭാര്യ പക്ഷേ ചിന്തിക്കുന്നത് നമ്മൾ അവസരം കൊടുത്തില്ല എന്ന് പിന്നീട് സങ്കടപ്പെടരുതെന്നാണ്. എന്റെ അമ്മയാണോ അതോ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയാണോ ശരി, കുഞ്ഞിന് ഇതൊക്കെ ഇഷ്ടമാണോ അതോ ഇഷ്ടമാണോ അല്ലിയോ എന്ന് അറിയാനുള്ള പ്രായമൊന്നും അതിന് ആയിട്ടില്ലേ. എന്താണാവോ ശരി. തത്കാലം ഇതിപ്പോ എന്റെ അനേകം ഇൻസെക്യൂരിറ്റിയിൽ ഒരെണ്ണമായി തുടരും. ഠപ്പേന്ന് തീരാവുന്ന ഈ ലൈഫിൽ എന്തോരം ഇൻസെക്യൂരിറ്റീസ് ആണോ.