നവംബറിന്റെ സന്തോഷവും സങ്കടവും

നവംബർ തുടങ്ങി. ഒന്നാമത്തെ ദിവസം കേരളപ്പിറവിയും രണ്ടാമത്തെ ദിവസം വിവാഹവാർഷികവും, പിന്നെ മാസാവസാനത്തേക്ക് വരാനുള്ള ഒരു ബർത്ഡേയും. സന്തോഷം നിറയേണ്ടതാണ്,പക്ഷേ. 

ഇത്തവണ രണ്ടാം തീയതി വാസുദേവൻ കൊച്ചാട്ടൻ മരിച്ചു. അമ്മയുടെ അമ്മാവനാണോ, പേരപ്പന്റെ ബന്ധുവാണോ, അങ്ങനെ ഏതൊക്കെയോ രീതിയിൽ അദ്ദേഹവുമായി ബന്ധമുണ്ട്. പണ്ടെന്നോ നാടുവിട്ട് കണ്ണൂർ പോയി ചേക്കേറിയതാണ് അവരൊക്കെ. എങ്കിലും ഞങ്ങടെ വീടുകളിലൊക്കെ വലിയ വിശേഷങ്ങൾക്ക് ഉലകംമുഴുവൻ ചുറ്റി അവർ എത്തും, ചിലപ്പോൾ രണ്ടുദിവസത്തെ യാത്രയൊക്കെ ഉണ്ടാവും പണ്ട്കാലങ്ങളിൽ അവിടുന്ന് ഇവിടെയെത്താൻ. മലബാറിലെ വാസുദേവൻ കൊച്ചാട്ടൻ, രാധ അപ്പച്ചി, ഇങ്ങനെയാണ് അമ്മ അവരെ വിളിക്കാറ്, അത് കേട്ട് ഞങ്ങളും. രശ്മി ചേച്ചി,ഗണേഷ് ചേട്ടൻ, ലാലേട്ടൻ, മിനി ചേച്ചി, ഇവരൊക്കെ അടുത്ത തലമുറയിൽ ഞങ്ങളെ ചേർത്തുനിർത്തുന്ന കണ്ണികൾ, പിന്നെ അവരുടെ മക്കൾ. ബന്ധങ്ങൾ കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞ് വരികയാണ്. 

പണ്ടൊരിക്കൽ അവരുടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കാൻ പോയത്, വലിയ കല്ലുകൾ നിറഞ്ഞ കുത്തനെയുള്ള വഴിയിലൂടെ ജീപ്പിൽ പോയ സാഹസിക യാത്ര, തെളിഞ്ഞ വെള്ളമുള്ള അരുവിയിൽനിന്ന് മോട്ടിസോപ്പ് (പണ്ടത്തെ ഒരു സോപ്പ് ആണ് ) എന്നുപറഞ്ഞ് ഒരു കല്ലെടുത്ത് റാന്നിയിൽ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് നിധിപോലെ സൂക്ഷിച്ചത്, മലബാർ എന്നാൽ അങ്ങനെ പല ഓർമകളാണെനിക്ക്.

മൂന്നാംതീയതിയാണ് കർമങ്ങൾ. ട്രെയിനിൽ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. വിവാഹവാർഷികത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിന് ചേച്ചി വാങ്ങിത്തന്ന ബീഫ് ഫ്രൈ കഴിച്ചാണ് ദിവസം തുടങ്ങിയത്.. വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ മരണം അറിഞ്ഞിട്ടും സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങൾ വേണ്ടാന്ന് വെക്കാത്തതിന്റെ ഗിൽറ്റി ഫീൽ.മരണം കൂടാൻ പോവുകയല്ലേ, ഭംഗിയില്ലാത്ത ഡ്രസ്സ്‌ ഇട്ടാലോ എന്നോർത്തു, എന്തിനുവേണ്ടി അഭിനയിക്കണം എന്ന് വീണ്ടും ചിന്തിച്ചപ്പോൾ കയ്യിൽ കിട്ടിയ ഒരു ഡ്രസ്സ് ഇട്ടു, ഏകദേശം പൂക്കളം ഡിസൈൻ ആയിപ്പോയി. 

ചേട്ടൻ വെളുപ്പിനെയുള്ള ട്രെയിനിന് യാത്രതിരിച്ചു, ഞാൻ സീറ്റുള്ള ട്രെയിൻ നോക്കി കുറച്ചുകൂടി ലേറ്റായിട്ടാണ് യാത്ര തുടങ്ങിയത് .അവിടുന്ന് പിന്നെയും രണ്ടുമണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ട് . സ്റ്റേഷനിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും കൂട്ടുകാരന്റെ കാറുമായി ചേട്ടൻ ഹാജർ. പണ്ടും അങ്ങനെയാണല്ലോ, എല്ലാം ദൈവം തളികയിൽകൊണ്ടുവന്ന് തരും. 

കുറച്ചുനാൾ മുന്നേ കൊച്ചാട്ടന് വയ്യ എന്ന് കേട്ട് കാണാൻ പോയിരുന്നു. ഇത്തവണ വീണ്ടും ചെല്ലുമ്പോഴാണ് മനസ്സിലാകുന്നത് അന്ന് പോയത് മൂന്ന് കൊല്ലം മുൻപേ ആയിരുന്നു എന്ന്. കാലം, അതിന്റെ വേഗത, ഓർമ്മയുടെ ബലക്ഷയം ഇതൊക്കെ എന്നെ വീണ്ടും അത്ഭുദപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത്തവണയും പോകാതിരിക്കാൻ കാരണങ്ങൾ ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നു. ദൂരം, ജോലിത്തിരക്ക്, ട്രെയിനിന് ടിക്കറ്റില്ലായ്മ അങ്ങനെ പലതും. പോകാൻ പക്ഷേ ഒന്നുരണ്ട് കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാണുമ്പോഴൊക്കെ അപ്പുവേ, കണ്ണോ എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചിരുന്നതിന്റെ ഓർമ്മ, പിന്നെ ഇപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സ്നേഹമുള്ള ബന്ധങ്ങൾ. 

കൊച്ചാട്ടന്റെ വീട്ടുപേര് മരണ അറിയിപ്പിൽ കണ്ടു ' കല്ലൂർ തടത്തിൽ '. എന്റെ വീട്ടുപേര് 'കല്ലൂർ'. വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറവും കുടുംബമെന്ന വൃക്ഷത്തെ ചേർത്തുനിർത്താൻ ഒരുപക്ഷേ കാരണവന്മാർ മനപ്പൂർവം നിലനിർത്തിപ്പോന്നതായിരിക്കും വീട്ടുപേർ. പല വേരുകളായി ബന്ധങ്ങൾ പലവഴിക്ക് പോയാലും ഇടയ്ക്കെപ്പോഴെങ്കിലും മണ്ണിൽ എവിടെയെങ്കിലുംവച്ച് കണ്ടുമുട്ടാതെ പറ്റില്ലല്ലോ. 

ചിത കത്തുമ്പോൾ കൊച്ചാട്ടന്റെ കൊച്ചുമക്കളുടെ കുഞ്ഞുമക്കൾ കരയുന്നത് കണ്ടു, അല്പംകഴിഞ്ഞ് അതേ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ചിരിക്കുകയും ഓടിനടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ ആകാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ.

ഏതൊക്കെയോ മുതിർന്നവർ വന്ന് ബന്ധം പരിചയപ്പെടുത്തി സംസാരിച്ചു. പലരെയും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും എല്ലാം ഒരേ മരത്തിന്റെ പല വേരുകളാണെന്ന് മനസിലായി. 

നവംബർ നാലാം തീയതി പേരമ്മയുടെ ഓർമദിവസമാണ്. തലേന്ന് മലബാർവരെ പോയിട്ട് നാലാംതീയതി വെളുപ്പിനെയാണ് എത്തിയത്. ചേട്ടന്മാരെ (പേരമ്മയുടെ മക്കളെ ) പേരമ്മയുടെ കാര്യം ചോദിച്ച് വിഷമിപ്പിക്കണോ എന്നോർത്തു. . നമ്മൾ മറന്നിട്ടില്ല എന്നത് അറിയിക്കണോ അതോ വീണ്ടും മരണം ഓർമിപ്പിക്കാതെയിരിക്കണോ , അറിയില്ല. എങ്കിലും മെസേജ് അയച്ചു. ഞങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളതുവരെ പേരമ്മ ഓർമകളിൽ ജീവിക്കട്ടെയെന്ന് തോന്നി. നാലുദിവസം മുന്നേ വിവാഹവാർഷികം ആഘോഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾ പോയി താമസിച്ച ആഡംബര ഹോട്ടലിലെ മുറിക്ക് പേരമ്മയുടെ വീടിന്റെ മണമായിരുന്നു. 

നവംബർ അഞ്ചാം തീയതി ഉണർന്നത് അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ അപ്പൂപ്പന്റെ മരണവാർത്ത കേട്ടാണ്. ഞങ്ങടെ സ്വന്തം രവി അപ്പൂപ്പൻ. ഇവിടെ താമസിക്കാൻ വന്നപ്പോൾ ആദ്യം പരിചയപ്പെട്ട ആൾ, സായുവിന്റെ ആദ്യത്തെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്, കാണുമ്പോഴൊക്കെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ച് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കഴിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ നിറകുടം. ഞങ്ങടെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള മൂന്ന് ഫ്ലാറ്റുകളിൽ അപ്പൂപ്പനും അപ്പൂപ്പന്റെ മക്കൾ രണ്ടുപേരും കുടുംബമായി കഴിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ കൊല്ലമാണെന്ന് തോന്നുന്നു , അമ്മൂമ്മ പോയി. അതോടെ അപ്പൂപ്പൻ കുറച്ചൊന്ന് തളർന്നു. ആ ഒരുദിവസംമാത്രം അപ്പൂപ്പൻ കരയുന്നത് ഞങ്ങൾ കണ്ടു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് അപ്പൂപ്പന്റെ ആരോഗ്യം മോശമായെങ്കിലും എപ്പോ കണ്ടാലും ചിരിക്കുന്ന മുഖം അങ്ങനെതന്നെ തുടർന്നു. താഴെ നടക്കാൻ പോകുമായിരുന്ന , മിക്കദിവസങ്ങളിലും അമ്പലത്തിൽ പോയിരുന്ന, മധുരം ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന, കാണുന്നവരോടൊക്കെ സ്നേഹം മാത്രം വിളമ്പിയ അപ്പൂപ്പൻ. സായുവിനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ പറയുന്ന ഒരു ഡയലോഗ് ഉണ്ട് " എനിക്കൊരു അപ്പം തരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് എവിടെ " എന്ന്. "പണ്ടിവിടൊരു മൊട്ടത്തലയൻ കുട്ടപ്പൻ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ, ഇപ്പൊ എവിടെപ്പോയി ", ഇങ്ങനെ സ്വയം കളിയാക്കിയും പറയും . എള്ളുണ്ട പൊടിച്ച് പാത്രത്തിലാക്കി വക്കും, കുപ്പിനിറയെ മുട്ടായി സൂക്ഷിക്കും, ഇതെല്ലാമായി സായുവിനെ ആകർഷിക്കാൻ നോക്കും. തീരെ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ സായു അപ്പൂപ്പന്റെയും അമ്മൂമ്മയുടെയും അടുത്ത് സ്ഥിരം കറങ്ങിനടക്കുമായിരുന്നു, ഇടക്ക് അവരുടെ രണ്ടുപേരുടെയും ഇടയിൽ കട്ടിലിൽ കയറിയിരുന്ന് അവിടുള്ള സാധനങ്ങളെല്ലാം എടുക്കുമായിരുന്നു. വളരുംതോറും അങ്ങോട്ടേക്കുള്ള പോക്ക് കുറഞ്ഞു. എങ്കിലും സ്കൂളിൽ പോകുന്നേനുമുൻപ് അപ്പൂപ്പനോട് ഒരു ടാറ്റാ പറഞ്ഞിട്ട് പോകണമെന്ന് നിർബന്ധം പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് അത്രേം ചെയ്യുമായിരുന്നു. ആ വീടിന്റെ കതക് മിക്കപ്പോഴും തുറന്നുകിടന്നു. അവിടെയിരുന്ന് അപ്പൂപ്പൻ പ്രതീക്ഷയോടെ ഞങ്ങളെ നോക്കും, ആരെങ്കിലുമൊന്ന് സംസാരിക്കാൻ ചെന്നിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ആ മുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നപോലെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ പറയുന്നത് പലതും അപ്പൂപ്പന് തിരിയില്ല, കേൾവി കുറഞ്ഞു, കാഴ്ച കുറഞ്ഞു, അങ്ങനെ അപ്പൂപ്പനെ പതുക്കെപ്പതുക്കെ ഒഴിവാക്കാൻ കാരണങ്ങൾ ഏറി. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഒരു സർജറിക്ക് അപ്പൂപ്പൻ ആശുപത്രിയിലായി. ഓക്കേ ആയി തിരിച്ചുവന്നു എന്ന് കേട്ടു. ഇന്നലെ രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ആ കതക് തുറന്നുകിടപ്പുണ്ട്, അപ്പൂപ്പനെ അവിടെ കണ്ടില്ല. പിന്നെ ആവട്ടെ എന്നുകരുതി ധൃതിയിൽ ലിഫ്റ്റ്‌ പിടിക്കാൻ പോയ ആ നിമിഷത്തെ ഇപ്പോൾ വെറുക്കുന്നു. മരണവാർത്ത സായുവിനോട് പറഞ്ഞു, അതിന് വലിയ ഭാവവ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. എനിക്ക് കുഞ്ഞിനോട് ദേഷ്യം തോന്നി. പക്ഷേ അതിന്റെ ആറ്റിട്യൂട് ആണ് ശരിയെന്ന് വെറുതേ തോന്നിപ്പോകുന്നു. വെറുതേ വീൽചെയറിൽ ഏതോ ഓർമ്മയിൽ മുങ്ങി എത്രനാൾ ഒരാൾ ജീവിക്കണം, അങ്ങനെ നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുതന്നെ അയാളോടുള്ള ക്രൂരതയല്ലേ. വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓർമ്മകളെ ഓർത്തോർത്ത് ജീവിതം കളയുന്നതിലും നല്ലത് ഇതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കുന്നതേയല്ല എന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ആറ്റിട്യൂട് അല്ലേ. അപ്പൂപ്പന് വേണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന രണ്ട് മക്കളെ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു, ആ ആന്റിമാർ ഇനി കുറച്ച് റസ്റ്റ് എടുക്കട്ടെ, സ്വന്തം അച്ഛനെപ്പോലെ അപ്പൂപ്പനെ സ്നേഹിച്ച മരുമക്കളെയും ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ ഓർക്കുന്നു, അവരെ കണ്ടാൽ ശരിക്കും മക്കളാണെന്നെ തോന്നു, അത്രയ്ക്ക് അടുപ്പവും സ്നേഹവുമുള്ള കുടുംബക്കാർ. ഇത്ര നല്ല അയൽക്കാരെ കിട്ടിയതിൽ ഞങ്ങൾ ഭാഗ്യം ചെയ്തവരാണ്. ജീവിതത്തിൽ ഒരർത്ഥത്തിൽ എല്ലാം ഭാഗ്യമാണ്. നല്ല ആരോഗ്യം, നല്ല ബന്ധങ്ങൾ ഇവയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം. രാവിലെ വെള്ളം തിളപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോ അതിൽ എന്ത് ചേർക്കണമെന്ന് സംശയം. പനിക്കൂർക്ക മതിയെന്ന തീരുമാനം ബാൽക്കണിയിലെ ചെടിച്ചട്ടിയുടെ അടുത്തെത്തിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അപ്പൂപ്പന്റെ വീട്ടീന്ന് കൊണ്ടുവന്നു നട്ടതാണ് അതുങ്ങളെ. ഇപ്പോ അതിന്റെയൊക്കെ പല തലമുറ വളർന്നും വാടിയും കൊഴിഞ്ഞും തളിർത്തും നിക്കുന്നു. 

ഞങ്ങടെ സെക്യൂരിറ്റി സുഖറാം ഭായിയും അപ്പൂപ്പനും വലിയ കൂട്ടായിരുന്നു. അവസാനമായി അപ്പൂപ്പനെ ഒരുനോക്ക് കാണാൻ പോകുമ്പോൾ ഭായിയെയും ഞാൻ കൂടെ കൂട്ടി., അത് അപ്പൂപ്പന് സന്തോഷമായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അപ്പൂപ്പനെ പോലെ ആകാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ, എല്ലാത്തിനോടും എല്ലാവരോടും സ്നേഹം മാത്രം. വാക്കുകളിൽ വാത്സല്യം മാത്രം. 

യാത്രയിൽ മുഴുവൻ സുഖറാം ഭായി ഹിന്ദിയിൽ ഒരുപാട് തത്വചിന്തകൾ പങ്കുവച്ചു. ആളുകളെ പരിചയപ്പെടാനും ഇടക്കൊക്കെ കാണാനും കഴിയുന്നത് ദൈവാധീനം ആണെന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാൻ കൂടെ കൂട്ടിയത് അതുപോലെയൊരു ദൈവാധീനം ആയത്രേ, നമ്മൾ കാണാൻ ചെല്ലണം എന്നുള്ളത് യോഗമാണ്, പുള്ളിയോട് കൂടെവരുന്നോ എന്ന് ചോദിക്കാൻ ദൈവം തോന്നിച്ചതാണ് എന്നൊക്കെ. കുഞ്ഞുങ്ങൾവരെ ഭായി എന്ന് വിളിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യൻ പല ജോലികൾ ചെയ്താണ് ഇവിടെവരെ എത്തിയത്. മണിക്കൂറിന് ഒരുരൂപ ശമ്പളം കിട്ടിയിരുന്ന ജോലിവരെ പെടും അതിൽ. അച്ഛന്റെ പ്രായമാണ് ആൾക്ക്. ഭക്ഷണശീലങ്ങളെപ്പറ്റി, ആരോഗ്യത്തെപ്പറ്റി, അങ്ങനെ പലതിനെയുംപറ്റി തത്വം പറയുന്ന ആ മനുഷ്യനെ ഞാൻ അത്ഭുത്തോടെ നോക്കി. പറഞ്ഞത്‌ മിക്കതും ശരിയുമായിരുന്നു. ജീവിതമാണ് യഥാർത്ഥ പാഠപുസ്തകമെന്ന് പുള്ളി പറയാതെ പറയുന്നു. 

ചില്ലുകൂട്ടിൽ ചിരിക്കാതെ കിടക്കുന്ന അപ്പൂപ്പനെ കണ്ടപ്പോൾ ഓർമ്മകൾ ഇരമ്പിയാർത്തുവന്നു. കൂടിനിന്ന ബന്ധുക്കളോടൊക്കെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് ഒപ്പിച്ചു, ഇനിയും സംസാരിച്ചാൽ കണ്ണുനീർ പുറത്തുവരും, അതുകണ്ട് അവർക്കും സങ്കടമാകും എന്നുകരുതി അധികം സംസാരിക്കാതെ തിരികെ ഇറങ്ങി. അപ്പൂപ്പൻ സായുവിനെ പിടിച്ച് ഉള്ളുനിറഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഫോട്ടോ ഫോണിൽ കണ്ടു, മൂന്നുകൊല്ലം മുൻപത്തേതാണ്. ഫോട്ടോ കാണേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി. ശരിക്കും ഫോട്ടോകൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടല്ലേ ഓർമ്മകൾ പലതും നമ്മളെ വേട്ടയാടുന്നത്. ഫോട്ടോകൾ ഇല്ലാത്ത ലോകം കുറച്ചുകൂടി സമാധാനം തന്നേനെ. നമുക്ക് മറവി എന്നൊരു വലിയ ഭാഗ്യം ദൈവം തന്നിട്ടുണ്ട്. ദുഃഖങ്ങൾ കടന്ന് മുന്നോട്ട് പോകാൻ, ഇനിയും ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം നൽകാൻ, മറവിയോളം നല്ലൊരു മരുന്നില്ല. പക്ഷേ പഴയതെല്ലാം മുറുകെ പിടിച്ച്, പഴയ നിമിഷങ്ങളിൽ ജീവിക്കാൻ കൊതിച്ച്, ഇന്നിലുമില്ല അന്നിലുമില്ല എന്ന അവസ്ഥയിൽ നമ്മൾ വേദനിച്ച് ജീവിക്കുന്നു. 

നവംബറിന്റെ കളികൾക്ക്,മരണങ്ങൾക്ക് അറുതിയില്ല. നവംബർ എട്ടിന് ഭാര്യയുടെ (ശ്രീഥുന്റെ) അമ്മയുടെ ഓർമ്മദിവസമാണ്. സ്വയം നല്ലൊരു അമ്മയായി ജീവിച്ച്, അമ്മയില്ലാതെയുള്ള മൂന്നുകൊല്ലത്തെ ജീവിതം അവൾ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാവാം. അവൾ പറയുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ പ്രയോറിറ്റീസ് മാറുകയല്ലേ ജീവിതത്തിൽ. 

ഈ മരണങ്ങളും വേദനകളുമെല്ലാം ഓർക്കുന്ന അതേ അവസരത്തിൽ അടുത്തമാസം വരാൻപോകുന്ന ഒരു യാത്രയുടെ പ്ലാനിലാണ്, ഒരുപാടുനാളായി തുടങ്ങിയ പ്ലാനാണെങ്കിലും എല്ലാം ഒത്തുവരുന്നത് ഇങ്ങനെയൊരു വല്ലാത്ത സമയത്താണ്. ഗിൽറ്റി ഫീൽ അടിക്കാൻ മനസ്സ് പറയുന്നു, കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ചിക്കൻകറി ഉപേക്ഷിക്കാൻ മനസ്സ് പറയുന്നു, മറവിയെ ആയുധമാക്കാൻ മനസ്സ് പറയുന്നു. 

ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അപ്പൂപ്പന്റെ വീട് അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. സ്നേഹത്തോടെ കയറിചെല്ലാൻ സർവ സ്വാതന്ത്ര്യവുമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വീടുകൂടി എനിക്ക് നഷ്ടമായി. അവിടെ മറ്റൊരു അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയും താമസിക്കാൻ വരുന്നതായി ഇന്ന് സ്വപ്നം കണ്ടു. ഉപബോധമനസ്സും പറയുന്നു മറന്ന് മുന്നോട്ട് പോകാൻ. 

അപ്പൂപ്പനെ കണ്ടുമുട്ടിയതുമുതൽ ഇങ്ങോട്ട് നാലുവർഷം കഴിഞ്ഞു, വാസുദേവൻ കൊച്ചാട്ടനെയും ശ്രീഥുന്റെ അമ്മയെയും അവസാനം കണ്ടതിൽനിന്ന് മൂന്ന് വർഷവും. വർഷങ്ങൾ തീർന്നതല്ലാതെ ഓർത്തുവയ്ക്കാൻ മൊമെൻറ്സ് ക്രിയേറ്റ് ചെയ്തോ എന്ന് സംശയം. അവളോട് ഇത് പറഞ്ഞപ്പോൾ സന്തോഷത്തിന്റെ ഒരുപാട് മൊമെൻറ്സ് എണ്ണിയെണ്ണി പറഞ്ഞു. ഓർത്തുനോക്കുമ്പോൾ ശരിയാണ്, കുറേ മൊമെൻറ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു. മറവിയുടെ കൂട്ടത്തിൽ സങ്കടങ്ങൾ മാത്രമല്ല സന്തോഷങ്ങളും മാഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ട്. ബ്രെയിനിലെ ചുരുളുകൾക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും കൂടുതൽ ചിന്തകളും ടെൻഷനുകളും കുത്തിനിറക്കുന്നതുകൊണ്ടാവാം.

എന്തിനുവേണ്ടി, എന്തുചെയ്ത്, എങ്ങനെ, എത്രനാൾ, എന്തുകൊണ്ട് ജീവിക്കണം. ചോദ്യങ്ങൾകൊണ്ട് ബ്രെയിനിലെ ചുരുളുകൾ നിറയുന്നു വീണ്ടും.

എന്റെ കൊന്ന

ദിവസത്തിൽ ഒരുതവണയെങ്കിലും അമ്മയെ ഒന്ന് വിളിക്കും. അമ്മയോട് സംസാരിക്കുന്ന ആ കുറച്ചുനേരം മനസ്സുകൊണ്ട് ഞാനെന്റെ വീട്ടിലായിരിക്കും. വീട്ടിലെ ആ സാധനം മാറ്റി, അപ്പുറത്തുനിന്ന വാഴ വീണു, ഇന്ന് പണിക്കാർ വന്നു, അങ്ങനെ പല നുറുങ്ങു വിശേഷങ്ങളിലൂടെ എന്റെ ദിവസത്തിന്റെ ഒരു അഞ്ചുമിനിറ്റ് ആ വീടിന്റെ പരിസരങ്ങളിലൂടെ മനസ്സ് നടക്കും. 

ഇന്ന്, മതിലിന്റെ അടുത്തുനിന്ന തേക്ക് വെട്ടിയത്രേ. അതേതാ ആ തേക്കെന്ന് ആലോചിച്ച് അമ്മയെ ഒന്ന് ചോദ്യംചെയ്തുതുടങ്ങിയതാ. ഓ ആ ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തുള്ളത് എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ ഉത്തരം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഇടതുവശത്താണോ വളത്തുവശത്താണോ എന്ന് ചോദിച്ച് കൃത്യസ്ഥലം മനസ്സിലാക്കി. " ആ കൊന്നയുടെ അടുത്തുനിന്ന തേക്ക്, മൂടുമൊത്തം ദ്രവിച്ചുതുടങ്ങി ", അമ്മ ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോളേക്ക് അറക്കവാൾ എന്റെ കൊന്നയെ തൊട്ടുരുമ്മി പോകുന്നത് ഞാൻ മിന്നായംപോലെ കണ്ടു. ഈ പറഞ്ഞ തേക്ക് കൊന്നയോട് ചേർന്നാണ് നിൽക്കുന്നത്, കൊന്നയെ വെട്ടാതെ അത് വെട്ടാനാവില്ല. "അപ്പൊ ആ കൊന്നയോ ", എന്ന ചോദ്യത്തിന് " അതും വെട്ടി, ഇതൊക്കെയങ്ങ് വല്യ മരമാകുന്നതാ മോനേ, ലൈൻ കമ്പിയിലോട്ട് വല്ലോം വീണാൽ അതുമതി, അല്ലേൽ വഴിയേ പോണ ആരുടെയേലും ദേഹത്ത് വീണാൽ ". മുറ്റത്തുനിന്ന ആത്തയും അപ്പുറത്തുനിന്ന പേരയുമൊക്കെ വെട്ടി എന്ന് അമ്മ തുടർന്നു. പക്ഷേ എന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ സായുവിനെ കൈ ചൂണ്ടി കാണിച്ചുകൊടുത്ത ആ കൊന്നയുടെ ഏറ്റവും മുകളിലെ മഞ്ഞപ്പൂക്കളിലാരുന്നു. അമ്മേ അതിൽ പൂവൊക്കെ ഉണ്ടാരുന്നല്ലോ, എന്തിനാ വെട്ടിയത് എന്ന് വിഷമത്തോടെ ചോദിക്കുമ്പോ അമ്മ പറയുന്നു "എനിക്ക് വയസ്സായി വരുവാ മോനേ, ഈ ഇലയോക്കെ വീണ മുറ്റംമുഴുവൻ തൂക്കണ്ടേ, ഞാൻ ഒരാളല്ലേ ഉള്ളു ഇവിടെ ". അമ്മയെ തനിച്ചാക്കിയതിന്റെയോ അമ്മയ്ക്ക് വയസ്സായി വരുന്നതിന്റെയോ ആധിയേക്കാൾ ഇപ്പോൾ എന്നെ കൊളുത്തിപ്പിടിക്കുന്നത് ആ കൊന്നയുടെ വീഴ്ചയാണ്.

 പതിനാറ് കൊല്ലം മുൻപ് ഒരു ദിവസം അച്ഛൻ കുറച്ച് തൈകളുമായ്‌ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. പത്ത് റംബൂട്ടാനും ഒരു കൊന്നയും. വീടിന്റെ ചുറ്റോടുചുറ്റും റംബുട്ടാൻ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചിട്ട് കൊന്ന നടാൻ സ്ഥലം തപ്പി നടക്കുന്ന എന്നെ എനിക്ക് കൺമുന്നിൽ കാണാം. അവിടെയല്ല, കുറേയിങ്ങ് ഇപ്പുറത്തേക്ക് മാറ്റിനടടാ എന്ന് എന്നോടുതന്നെ പറയണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാൻ, എനിക്കത് അവിടെ നടാനല്ലേ കഴിയൂ. എങ്കിലല്ലേ ഇന്ന് ആ കൊന്നയ്ക്ക് ജീവനറ്റുവീഴാൻ വിധിക്കൂ. കൊന്നയ്ക്ക് കൂട്ടായി കുറച്ചിപ്പുറത്ത് മാറ്റി നട്ട റംബുട്ടാൻ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടാവും . കൂട്ടുകാരൻ കൺമുന്നിൽ ചിതറിവീഴുന്നതുകണ്ട് കണ്ണടച്ചുനിന്നിട്ടുണ്ടാവും അത്. അന്ന് ഞാൻ നട്ട പതിനൊന്ന് മരങ്ങളിൽ മൂന്നെണ്ണമേ ഇപ്പോൾ ബാക്കിയുള്ളു എന്നാണ് എന്റെ ഓർമ്മ. നട്ട പതിനൊന്നെണ്ണവും എന്നെപോലെതന്നെ നീണ്ടുനീണ്ട് പോയിരുന്നു, പക്ഷേ നട്ട സ്ഥലങ്ങളൊന്നും ശരിയായില്ല, പല കാരണങ്ങൾകൊണ്ടും പലതിനെയും വെട്ടിമാറ്റി. 

മുറ്റത്തുനിന്ന ആത്ത ആര് നട്ടതാണോ എന്തോ. ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ആ മരം നിറയെ കായ്ച്ചപ്പോളാണ് അത് ആത്തയാണെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചതുതന്നെ. ഇത്തവണയാണ് ആദ്യമായി കായ്ച്ചത്, പക്ഷേ അതും വെട്ടി. . അതിനെ വെട്ടിയതിനേക്കാൾ, മുറിഞ്ഞുവീണ കൊന്നയോടാണ് എന്റെ സഹതാപമത്രയും. പറമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരുപാട് മരങ്ങളിൽ ഞാൻ നട്ടത് എനിക്കെന്റെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെയാണ്, ഓരോരുത്തരും എവിടെയൊക്കെയാണ്, എന്നാണ് നട്ടതെന്നൊക്കെ അറിയാം. എല്ലാരും എന്നെക്കാൾ ഉയരത്തിൽ തലയുയർത്തി നിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഓർക്കും നട്ട സമയത്ത് ഒരു ടാഗ് കെട്ടിയിടേണ്ടിയിരുന്നെന്ന്, ഇന്ന ദിവസം ഇന്ന ആൾ നട്ട മരം എന്ന്. അതാകുമ്പോ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും, ചിലപ്പോ എന്റെ മരണശേഷവും, അത് കാണുന്നവർ എന്നെയൊന്ന് ഓർക്കുമല്ലോ. 2016 ലെ ഒരു കൺവെൻഷൻ സമയത്ത് ഞാൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്ന ലൗലോലി ഇത്തവണ ചെന്നപ്പോളും കുറേ കാ തന്നു. അത് ഞാൻ നട്ടതാണെന്ന് സായുനോടും സായുന്റെ കൂട്ടുകാരി ദേവൂനോടും അഭിമാനത്തോടെയാണ് പറഞ്ഞത്‌, അവരുടെ കണ്ണിൽ അത്ഭുതം. 2018 ലെ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിന് എന്റെ പാവം മരങ്ങളെല്ലാം പേടിച്ചുനിന്നിട്ടുണ്ടാവും. ചിലതൊക്കെ രണ്ടുദിവസംവരെ തലക്കുമുകളിലും മുങ്ങി വെള്ളത്തിൽ നിന്നതാണ്‌, പക്ഷേ അവരൊക്കെ പിടിച്ചുനിന്നു. എന്റെ ജാതിമരത്തിന്റെ കൊമ്പിൽ, എവിടുന്നോ ഒഴുകിവന്ന ഒരു ചുവന്ന കസേര കുറച്ചധികംനാൾ തൂങ്ങിനിന്നിരുന്നു. . 

2001 ലെ വെള്ളപ്പൊക്കം ആണെന്നാണ് ഓർമ്മ, അയൽവക്കത്തുള്ള കുറച്ചുപേരൊക്കെ വീട്ടിൽ കൂടിയിട്ടുണ്ട്, അവരുടെയൊക്കെ വീട്ടിൽ വെള്ളം കയറി. എല്ലാരും എന്തുചെയ്യണമെന്നൊക്കെ ആലോചിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരു വലിയ റബ്ബർമരം മൂടോടെ പിഴുതുവന്നു വീണു, കൃത്യം വീടിന്റെയും തൊട്ടുചേർന്നുള്ള കിണറിന്റെയുമിടയിൽ. ആരോ കൈകൊണ്ട് താങ്ങി അവിടെ കൊണ്ടിട്ടപോലെയായിരുന്നു അതിന്റെ വീഴ്ച്ച. അല്പമൊന്ന് മാറിയിരുന്നെങ്കിൽ അന്ന് വീട്ടിൽ കൂടിയിരുന്ന കുറച്ചധികംപേർ മരിച്ചുപോയേനെ.

ഓർമ്മയുടെ മറ്റൊരു പേജിൽ ചേട്ടൻ ചാമ്പയുടെ മുകളിലിരിക്കുകയാണ്, താഴെ നിന്ന് ചാമ്പക്ക ക്യാച്ച് എടുക്കുന്ന എന്റെ നേർക്ക് പെട്ടന്ന് കടന്നലുകൾ പാഞ്ഞുവരുന്നു,അതുങ്ങൾ കടിച്ച് നീരുവച്ച ചെവിയിൽ അപ്പൂപ്പൻ തുളസിനീര് പിഴിയുന്നു, വേറൊരു പേജിൽ മാവിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് സന്ദീപ് ചേട്ടന്റെയൊപ്പം പച്ചമാങ്ങയും ഉപ്പും കൂട്ടി തട്ടുകയാണ്, കുട്ടൻചേട്ടന്റെ വീട്ടിലെ കൊക്കോ, അവിടുത്തെ പുളി, മറ്റൊരു വീട്ടിലെ കമ്പിളി നാരകം, ഒക്കെ മനസ്സിലേക്ക് വരുന്നു. മറ്റൊരിക്കൽ കുറച്ചപ്പുറത്തുള്ള പറമ്പിലെ ജാതിക്ക പറിക്കുന്ന ഞങ്ങളെ അവിടുത്തെ അപ്പൂപ്പൻ ഓടിക്കുന്നു, വേറൊരു ദിവസം ആറിന് അക്കരെയുള്ള വലിയ മാവിൽ കണ്ണൻചേട്ടൻ വലിഞ്ഞുകയറുന്നു, താഴെ വെള്ളത്തിൽനിന്ന് ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാർ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു, ഏതോ ഒരു പേജിൽ മഴയുള്ള പല ദിവസങ്ങളിൽ പടപടാ ശബ്ദം കേട്ട് പറമ്പിലേക്ക് ഓടുന്ന ഞങ്ങൾ പലരും. അന്ന് അതിർത്തികൾ കുറവായിരുന്നു, അപ്പുറത്തെ പറമ്പുകളിൽനിന്നും പലരും ഓടിവരുമായിരുന്നു, ഞങ്ങടെ പറമ്പിലെ മാങ്ങ ഞങ്ങളുടേത് മാത്രമായിരുന്നില്ല, ആദ്യം ആര് ഓടി എടുക്കുന്നോ അവരുടേതായിരുന്നു.  എന്തെല്ലാം മര ഓർമ്മകൾ. 

വീടിനു ചുറ്റുമുള്ള തേക്കുമരങ്ങളെല്ലാം പണ്ട് അപ്പൂപ്പൻ വച്ചതാണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇന്നപ്പോ വീണ മരങ്ങളിൽ കൊന്നയ്ക്കുവേണ്ടി ഞാൻ വിഷമിച്ചപോലെ തേക്കിനുവേണ്ടി അപ്പൂപ്പനും ആത്തയ്ക്കുവേണ്ടി ആ മരം ഉണ്ടാവാൻ കാരണഭൂതമായ ഏതോ കിളിയും വിഷമിക്കുന്നുണ്ടാവും. ഒന്നാലോചിച്ചാൽ ഒന്നും നമ്മുടേതല്ലല്ലോ. ഞാൻ നട്ടെങ്കിലും നട്ടതൊക്കെ എന്റെയല്ലല്ലോ. എനിക്കും മുൻപേ എത്രയോ ഇക്വേഷൻസ് ശരിയായിവന്നതുകൊണ്ടാവാം ആ തൈ എന്റെ കൈവരെ എത്തിയത്. 

അമ്മ പറയുന്നതുപോലെ "എന്റെ കുഞ്ഞേ എല്ലാം പ്രകൃതിയിലേക്കുതന്നെയല്ലേ പോകുന്നത്, ഇതേ മരം കാറ്റടിച്ച് ഒടിഞ്ഞുവീണിരുന്നെങ്കിലോ, അത് ഈ വീടിന്റെ മോളിൽ വീണിരുന്നെങ്കിലോ. ഒന്നിനോടും അമിതമായ അറ്റാച്ച്മെന്റ് പാടില്ല കേട്ടോ ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കാം." 

നിറഞ്ഞ് കായ്ച്ചും ഇടക്ക് ചിലയിടത്തൊക്കെ മഞ്ഞപൂത്തും നിക്കുന്ന കൊന്നയിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി സായുവിനോട് ഞാൻ പറയുന്നത് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കാണാം "നിന്റെ അച്ഛൻ നട്ട കൊന്നയാ അത് ". 

ഉപമ തുലച്ച നൊസ്റ്റു

ഇപ്പൊ ആലോചിക്കുമ്പോൾ, കോളേജിലെ ഹോസ്റ്റൽ ലൈഫ് സൂപ്പറാരുന്നു. വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ ഒരു ലാപ്ടോപ്പിൽ സിനിമ വച്ച് ഞങ്ങളൊരു പതിനഞ്ചുപേരൊക്കെ ഒരു റൂമിൽ കൂടിയിരുന്ന് സിനിമ കാണും. തിയേറ്റർ വൈബ് കിട്ടാനും കൂട്ടത്തിലിരുന്ന് കമന്റ്‌ പറയാനുമുള്ള ഒരു സെറ്റപ്പ്. തൂവാനത്തുമ്പികൾ ആദ്യമായിട്ട് കാണുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. അതുപോലെ പല ഷോർട് ഫിലിമുകളും. 

ഓർക്കുമ്പോതന്നെ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷവും എനെർജിയും നഷ്ടബോധവും എല്ലാംകൂടി തരുന്ന ഒരു സംഗതിയാണ് ഹോസ്റ്റൽ. 

നൊസ്റ്റു മൂത്ത് കൂട്ടുകാർക്ക് പലർക്കും മെസ്സേജ് അയച്ചു. നടുവേദനേം മുട്ടുവേദനേം ആർക്കാണ് കൂടുതൽ എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ അല്ലാതെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ എപ്പടി എന്നൊരു ചോദ്യം പോഞ്ഞിക്കരയാണ് (sooraj) chodichath. അവനോട് പറഞ്ഞത്‌ ഇങ്ങനെയാണ്. " ഒരുത്തൻ ഗുണ്ടു (അനീഷ്‌) ആണെങ്കിൽ മറ്റത് സൈക്കോ (ശരത് ) ആണ് ". ഇവർ രണ്ടുപേരും ഫൈനൽ ഇയർ ന് എന്റെ റൂംമേറ്റ്സ് ആരുന്നു. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ കട്ടിൽ, കബോർഡ് പിന്നെ ടേബിളും അതിനൊരു ലൈറ്റും, ഇതാണ് റൂമിലെ സെറ്റപ്പ്. എനിക്ക് പത്ത്മണി ആകുമ്പോ ഉറങ്ങണം, ലൈറ്റ് വല്യ ബുദ്ധിമുട്ടാ. അനീഷ്‌ വല്യ പ്രശ്‌നമില്ലാതെ അധികം ബഹളമോ കാര്യങ്ങളൊ ഇല്ലാതെ സമാധാനമായിട്ട് കിടന്നോളും. സായു(എന്റെ മൂത്ത സന്താനം )അതുപോലെ സമാധാനമായിട്ട് ഉറങ്ങിക്കോളും. സൈക്കോ പാതിരാത്രിവരെ പഠിക്കുകയോ ഫോൺ വിളിക്കുകയോ അങ്ങനെ എന്തേലും ചെയ്ത് ലൈറ്റും ഇട്ട് ഇരിക്കും. അവന്റെ ലൈറ്റിൽ തോർത്ത്‌ ഇട്ട് വെട്ടം മറച്ചാണ് ഞാൻ കിടന്നിരുന്നത്. ചാരു (ഇളയ സന്താനം ) ആ ഒരു ലെവൽ ആണ്, രാത്രി ഉറങ്ങാൻ വയ്യ പെണ്ണിന്. 

ഇത് കേട്ട സൂരജ് " ആ പിന്നെ എന്ത് വേണം, ഹോസ്റ്റൽ ലൈഫ് ഇപ്പളും കൂടെയുണ്ടല്ലോ" എന്ന്. 

അതൊരു വല്ലാത്ത ഉപമ ആയിപ്പോയി. ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ഹോസ്റ്റൽ ലൈഫ് ഇങ്ങനെ അല്ലടാ പന്നേ . 

 അവന്റെ ആ ഒരു ഉപമ തിരിച്ചും മറിച്ചു ആലോചിച്ചു, ഉപമിക്കാൻവേണ്ടി ഒന്ന് ഉപമിച്ചുനോക്കാം. അനീഷിലും സൈക്കോയിലും മാത്രം തീരുന്നില്ല ഈ സാമ്യം. 

കുഞ്ഞൂസിന്റെ (ചാരു) മാത്രം കാര്യം എടുക്കാം. അതിന്റെ പകൽ ഉള്ള ഉറക്കം കണ്ടാൽ അസ്സൽ പോഞ്ഞിക്കര (സൂരജ് ).അവൻ ആ കട്ടിലും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടന്നത് പോലെതന്നെ, എന്താ ഒരു ഉറക്കം. ചില സമയത്തെ ഭാവം കണ്ടാൽ പുച്ഛത്തിനെ (റിഷ്‌ണു) ഓർക്കാം. 

അലറിക്കരയുന്നതിനിടയ്ക്ക് ടിവിയുടെ മുന്നിൽ പായും വിരിച്ചു കിടത്തിയാൽ ഒരു പരാതിയുമില്ല,ഡയലുനെപ്പോലെ (പ്രണവ്).ഒരു ലാപ്ടോപ്പും പുതപ്പും ഉണ്ടേൽ അവൻ ഹാപ്പി.

കുടുകുടാ ചിരിച്ചിട്ട് ഠപ്പെന്നു കരയുന്നത് കണ്ടാൽ ദീപുവും കിടുവും(അമൃതേഷ്) അടി ഉണ്ടാക്കിയത് ഓർമ്മിക്കാം. ഒരുദിവസം എന്തോ തമാശ പറഞ്ഞു ചിരിച്ച് തുടങ്ങി പിന്നെ അടിപിടിയായി. 

വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോൾ അലമ്പും കരച്ചിലും ആണെങ്കിലും ടൂർ പോകുമ്പോൾ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല. വേണമെങ്കിൽ വഴിയിലും കിടന്നുറങ്ങും, അശ്വിനെ പോലെ.  

ചാരു ചില സമയത്തൊരു കാട്ടായമുണ്ട്. കൈ മൊത്തം വായിലിട്ട് പിന്നെ അതെടുത്ത് മുഖത്തുമൊത്തം തേച്ചുപിടിപ്പിച്ച്, ബ്വാ, കാണുമ്പോതന്നെ ഒരു തൊഴി കൊടുക്കാൻ തോന്നും, വേണേൽ കേശവന്റെ ചില സമയത്തെ കാട്ടായമായിട്ട് കണക്കാക്കാം. 

ഇനി അറിയാതെയെങ്ങാനും ചാരു രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയാൽ സായു വന്ന് ചൊറിയും, തടിയൻ (ബിബിൻ ) പ്രേമനെ ചൊറിയുന്നപോലെ. 

പേര് പ്രത്യേകം പറയാത്ത ബാക്കി കൂട്ടുകാരുടെ ഭാവങ്ങൾ ഇനിയുള്ള കാലങ്ങളിൽ കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റുമോന്ന് നോക്കട്ട്. തത്കാലം എനിക്കെന്റെ ഹോസ്റ്റൽ ലൈഫ് തിരിച്ചുകിട്ടിയല്ലോ അതുമതി. ആരേലും ഒരു തോർത്ത് തന്നാൽ ഞാൻ അതും മുഖത്തിട്ട് ഒരു മൂലക്ക് കിടന്നുറങ്ങിക്കോളാം. നൊസ്റ്റു തൊലയട്ടെ. 

അല്ലേ

എന്നാണ് മരിക്കുന്നതെന്ന് ജനിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ എല്ലാവർക്കും കൃത്യമായിട്ട് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ. ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ഈ ഓട്ടമൊക്കെ ഒന്ന് വേഗം കുറഞ്ഞേനെ അല്ലേ. ഇഷ്ടം കാണിക്കേണ്ടവരോട് കുറേക്കുടിയൊക്കെ അടുത്ത് നിന്നേനെ, അവർക്ക് കൂടുതൽ സമയം കൊടുത്തേനെ. വേണ്ടാത്ത കാര്യങ്ങൾക്ക് പാഴാക്കിക്കളയുന്ന സമയമൊക്കെ കുറഞ്ഞേനെ. പിന്നെ ആവട്ടെ എന്നുകരുതി മാറ്റിവെക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ ഉടനെതന്നെ ചെയ്ത് തീർത്തേനെ. ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിലും സാഹചര്യംകാരണം തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ പെട്ടന്നുതന്നെ നിർത്തിയിട്ട് ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തേനെ. 

മറുവശം എന്തെന്നാൽ, കൂടുതൽ ആയുസ്സുണ്ടെന്ന് അറിയുന്നവർ ചിലപ്പോൾ ആരെയും അനുസരിക്കാത്ത, ഒന്നിനെയും വിലവക്കാത്ത ആളുകളായേക്കുമല്ലേ. എന്ത് ചെയ്താലും ദീർഘായുസ്സ് ഉണ്ടല്ലോ എന്നുകരുതി പറ്റാവുന്ന പരമാവധി കുഴപ്പങ്ങളെല്ലാം ഉണ്ടാക്കിയേക്കാം അല്ലേ. ഉടനെ മരിക്കുമെന്ന് അറിയുന്നവർ ഒരുപക്ഷേ അതോടെ ഡിപ്രഷനിൽ ആവും, ഭൂമിക്കുവേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാതെ, ആർക്കുവേണ്ടിയും ഒന്നും ചെയ്യാതെ ചിലപ്പോൾ മരണം മാത്രം കാത്തിരിക്കും. 

കൂടുതലൊന്നും അറിയാതെ ഇരിക്കുന്നതാവും സമാധാനം അല്ലേ. 

കൂടി , പിരിഞ്ഞു.

എഴുതണോ അതോ വെറുതേ കുറച്ചുനേരം മനസ്സിലിട്ട് കലക്കിയിട്ട് മറന്നുകളയണോ എന്ന് സംശയം. ദേവുവും സായുവും ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നേ ഓടുകയാണ്. പണ്ട് ഞങ്ങൾ കഥപറഞ്ഞും തോളിൽ കയ്യിട്ടും നടന്ന പൊളിഞ്ഞ ടാറിട്ട വഴി ഇന്ന് വൃത്തിയുള്ള കോൺക്രീറ്റ് വഴിയാണ്. കുറച്ചുനേരം പഴയതെന്തോ ഓർത്ത് ഒന്നും മിണ്ടാതെ സന്ദീപ്ചേട്ടന്റെകൂടെ നടന്നു. പിന്നെ രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ ഓർത്തു എത്രതവണ ഇതേ വഴിയേ അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന്. ഓർമകളുടെ വലിയൊരു തിരവന്ന് കാലിൽ തട്ടി. "നിങ്ങൾ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ദേവുവിന് ഇവരാരെങ്കിലുമൊക്കെ കൂട്ടുണ്ടായേനെ" എന്ന് ചേട്ടൻ പറയുമ്പോൾ മനസ്സ് പിടച്ചത് പല നാടുകളിലേക്ക് പിരിഞ്ഞുപോയ ഞങ്ങൾ എല്ലാരേയുമോർത്തിട്ടാണ് . പണ്ട് ഇതുവഴി നടക്കുമ്പോൾ ഇതിലും കൂടുതൽ ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു അമ്പലത്തിലേക്ക്. ഇന്ന് കാലുകൾ വലുതായതാണോ അതോ ഉടനെ ഈ യാത്ര തീർന്നുപോകരുതെന്ന് മനസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ, പെട്ടന്ന് എത്തിയപോലെ. 

ഇടയ്ക്ക് കുട്ടൻചേട്ടനെ വിളിച്ചു, കണ്ണൻചേട്ടനെ ഓർത്തു, ജയേഷ്ചേട്ടനെ പോയി കണ്ടു. 

പപ്പൻചേട്ടനും ചേച്ചിയും പിള്ളേരും ആദ്യമായി ഞങ്ങടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കാൻ വന്നു. സായു സൂപ്പർഹാപ്പി. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അവരുടെ സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിൽ പപ്പൻചേട്ടനൊക്കെ ഞങ്ങടെ വീട്ടിലായിരുന്നുവത്രേ . ചുറ്റുവട്ടമുള്ള പലർക്കും ഇപ്പോഴും ആ സ്നേഹമുണ്ട് പുള്ളിയോട്.. മുപ്പത് കൊല്ലം മുന്നത്തെ ഓർമകളിലേക്ക് പുള്ളി ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെകൂടെ പ്ലാസ്റ്റിക് ബാറ്റുംവച്ച് ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിച്ചപ്പോൾ ഞാനും ഒരു ഇരുപത് കൊല്ലം മുന്നത്തെ ഓർമകളിലേക്ക് പോയി. മടല് ബാറ്റും കാപ്പിക്കമ്പിന്റെ സ്റ്റമ്പും, കാലാന്തരത്തിൽ വീടുപണിയാൻ വന്ന ചേട്ടന്റെ കയ്യും കാലും പിടിച്ച് ഉണ്ടാക്കിച്ച തേക്കിൻതടിയുടെ ബാറ്റും, ഓർമകളൊക്കെ മിന്നായംപോലെ കണ്ണിൽ കത്തി. സന്തോഷംകൊണ്ടോ സങ്കടംകൊണ്ടോ കണ്ണുനിറഞ്ഞു.  

ആമിക്കുട്ടൻ ഇപ്പോൾ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലാണ്. എന്റെ സായുവിന്റെ ഇന്നത്തെ പ്രായത്തിൽ കൂടുവിട്ട് കൂടുമാറിയതാണ് അവൾ. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സ്നേഹത്തണലിനുപകരം അവൾക്ക് അപ്പൂപ്പന്റെയും അമ്മൂമ്മയുടെയും കരുതലാണ് ഈ വർഷങ്ങളത്രയും കിട്ടിയത്. ഇനിയുള്ള ജീവിതത്തിൽ ദൈവം അവളെ കുറേക്കൂടി അനുകമ്പയോടെ പരിഗണിക്കട്ടെ, പരമാവധി സന്തോഷം കൊടുക്കട്ടെ. കാണാൻ ഇത്തവണയും കഴിഞ്ഞില്ല, ഇനി എന്ന്. 

രണ്ടുദിവസം ഓർമകളുടെ വള്ളം വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പത്തെ കരയിൽ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതങ്ങനെ ആസ്വദിച്ചുകിടക്കുമ്പോൾ ആരോ ആ കയർ അഴിച്ചു. വള്ളം പിന്നെയും നിലയില്ലാക്കയത്തിലേക്ക് ആടിയുലഞ്ഞ് ഒഴുകി, അവധി കഴിഞ്ഞു, എല്ലാരും പിരിഞ്ഞു. 

പട്ടിഷോ

ഒരുപാട് നാളത്തെ ആഗ്രഹമായിരുന്നു ഒരു ജിമ്നി (ജിപ്സിയുടെ അനിയൻ ) ഓടിക്കണമെന്ന്. ഒടുവിൽ റെന്റിന് എടുത്തു. രണ്ടുദിവസത്തേക്ക് ആസ്വദിച്ച് കറങ്ങി. വീട്ടിലൊക്കെ വലിയവായിൽ വീമ്പിളക്കി. ഇടക്ക് ചേച്ചിയെ വിളിച്ചു. നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള ആ ഒരു എക്സൈട്മെന്റ്റ് അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇല്ലല്ലോ എന്ന് സംശയിച്ച് ഒന്നുകൂടി സ്‌ട്രെസ് ചെയ്ത് പറഞ്ഞു, ഞങ്ങൾ ജിമ്നിയിലാണ് കേട്ടോ. അപ്പുറത്തുനിന്ന് വന്ന മറുപടി, 'ഏഹ് നിങ്ങൾ ജിമ്നിയിലാണോ, അച്ഛൻ പറഞ്ഞത്‌ ഒമ്നിയിലാണെന്നാ'. അത്രയുംനേരത്തെ ജാഡ ശൂന്ന് ഒലിച്ചുപോയി, സ്വന്തം കാർപോർച്ചിൽ കിടന്ന എസ്‌പ്രെസ്സോ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു ''അങ്ങനെതന്നെവേണെടാ അഹങ്കാരീ, അവന്റൊരു പട്ടിഷോ'' 

അപരന്റെ ആത്മഗതം

ചൂടെടുത്തിട്ട് ഒരു രക്ഷയുമില്ല, മണിക്കൂർ രണ്ടായി ഈ വേഷം കെട്ടിത്തുടങ്ങിയിട്ട്, ഏസി ഉള്ള സ്റ്റേജിൽ കയറിയാലെങ്കിലും സമാധാനമാകുമെന്ന് കരുതിയപ്പോൾ ദാ പണിയറിയാത്ത കൊറേ പണിക്കാർ തലക്ക് കയ്യും കൊടുത്ത് നഖവും കടിച്ച് 

അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കുന്നു. ഞാൻ കെട്ടിയാടുമ്പോൾ ബാക്ഗ്രൗണ്ടിൽ പ്ലേ ചെയ്യാൻ കുറേ മണിക്കൂർ മുന്നെ കൊടുത്ത പാട്ട് വർക്ക് ആവുന്നില്ലാന്ന്. ഇവനൊക്കെ പിന്നെ എന്ത് തേങ്ങയാണ് ഇത്രനേരം ചെയ്തത്, അതൊന്ന് പ്ലേ ചെയ്ത് നോക്കാനുള്ള വിവരംപോലും ഒരുത്തനുമില്ലേ. എന്റെ മുന്നിൽ ചുവപ്പുനാട പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ചേട്ടന്മാർക്ക് കൈ കഴക്കുന്നുണ്ട്. ഒടുക്കം അവർ സുല്ലിട്ട് നാട നീക്കി സ്റ്റേജിന്റെ സൈഡിൽ സൈഡായി. ഞാനും പാർട്ണറും സ്റ്റേജിന്റെ നടുക്ക് വല്ലാത്തൊരു വൃത്തികെട്ട പോസ്റ്റ്‌. വിളിച്ചുപറയുന്ന പെങ്കൊച്ച് ടെക്നിക്കൽ എറർ എന്നൊക്കെ പറയുന്നുണ്ട്, കോപ്പ്, യെവന്മാർക്ക് പണി എടുക്കാൻ വയ്യ അയിനാണ് ഇങ്ങനെ പൊലിപ്പിച്ച് പറയുന്നത്. മഴത്തുള്ളിക്കിലുക്കം സിനിമയിലെ സലിംകുമാർ ഒരു കൊട്ടവച്ച് നടന്നപോലെ ഉള്ള ഈ വേഷവുംവച്ച് എത്രനേരം ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിക്കണ്ടിവരുമോ എന്തോ. സ്റ്റേജിന് നല്ല പൊക്കമുണ്ട്, താഴെ ഇരിക്കുന്ന ആര് നോക്കിയാലും ഞാൻ തുണിപൊക്കി നിക്കുന്നപോലെ തോന്നുകേം ചെയ്യുമെന്ന് ഉറപ്പ്. ആ കിഴങ്ങന്മാർക്ക് കഥകളി എന്താന്ന് അറിയത്തുപോലുമില്ലാതാനും, ശോ മോശം, മോശമെന്നുവച്ചാൽ വളരെ മോശം അവസ്ഥ. ഏതോ തമ്പുരാൻ വിളി കേട്ടു, എങ്ങനെയോ പാട്ട് സെറ്റ് ആയി, നാടയുംകൊണ്ട് അണ്ണന്മാർ വീണ്ടും വന്നു. ഇനി എന്ത് മറച്ചുവെക്കാനാണോ എന്തോ, എന്തായാലും മുഖത്ത് പച്ചയും മഞ്ഞയുമൊക്കെ വാരിത്തേച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് ചളിപ്പ് അറിയില്ല, കണ്ടാലും കഥകളിയിലെ എന്തേലും പ്രത്യേക ഭാവമാണെന്നേ യെവന്മാർ കരുതൂ. പട്ടാളം സിനിമയിലെ ഇന്നസെന്റിന്റെ കഥകളി മനസ്സിൽ കണ്ട് എന്നെനോക്കി ചിരിക്കുന്ന ആ മെലിഞ്ഞവനെ ഇത് കഴിഞ്ഞ് പറ്റിയാൽ ഒന്ന് പൊട്ടിക്കണം. ഇത്രേംനേരം ഇതെന്താ തുടങ്ങാത്തെ എന്നുപറഞ്ഞ് അക്ഷമരായി ഇരുന്ന എല്ലാ വിദ്വാന്മാരും ഇപ്പോൾ ദാ കോട്ടുവായിട്ടും ഫോണിൽ തോണ്ടിയും ഞങ്ങളെ വെറുപ്പിക്കാവുന്നതിന്റെ പരമാവധി വെറുപ്പിക്കുന്നു. നാശം, എങ്ങോട്ടേലും ഇറങ്ങി ഓടിയാൽമതിയാരുന്നു. ഞങ്ങടെ കളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് മടുത്ത് വെറുത്ത് മനസ്സ് തകർന്നപ്പോളാണ് അടുത്ത ടീം തിരുവാതിര കളിക്കാൻ കയറിയത്. അപ്പോഴേക്കും ആരോ ഭക്ഷണത്തിന് സമയമായി എന്ന് പറഞ്ഞതുമാത്രമേ ഓർമ്മയുള്ളൂ, പിന്നെ സദസ്സ്   ശൂന്യം. തൊലിയുരിഞ്ഞ അവസ്ഥയിൽ പാവം തിരുവാതിരക്കാർ ആർക്കോവേണ്ടി ആടിത്തീർത്തു. ഇപ്പോ ലേശം സമാധാനമൊക്കെ തോന്നുന്നുണ്ട്, ഞങ്ങടെ വിധി ഇതിലും ഭേദമാരുന്നല്ലോ. 

എന്ന്, ഒരു കഥകളിക്കാരന്റെ മനസ്സ് വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ച, സദസ്സിലിരുന്ന് ഇന്നസെന്റിനെ ഓർത്ത് ചിരിച്ച ആ മെലിഞ്ഞവൻ.