നക്ഷത്ര സെൻസ് വേണമെടോ

നക്ഷത്രങ്ങളെ അധികം കാണാനില്ലല്ലോ എന്ന് കുറച്ചു ദിവസം മുന്നേ ആലോചിച്ചതേയുള്ളൂ. വെളുപ്പിന് നാലുമണിക്ക് കൊതുകുകടിച്ച് ഉണർത്തിയോണ്ട് ചൊറിഞ്ഞു ചൊറിഞ്ഞ് എണീറ്റപ്പോൾ ഉറക്കം മൊത്തം പോയി. ഫോൺ സ്ക്രോൾ ചെയ്ത് കിടന്നാലോ എന്നാലോചിച്ചു, പിന്നെ എന്തോ ഒരു വെളിപാടിന് നടക്കാൻ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരുപാട്നാൾ കൂടിയിട്ടാണ് ഇത്രയും വെളുപ്പിനെയുള്ള സമയം കാണുന്നത്. കൊള്ളാട്ടോ, വലിയ ബഹളങ്ങളുമില്ല അധികം വെട്ടവുമില്ല, മൊത്തത്തിൽ ഒരു ശാന്തത. അത്യാവശ്യം ഇരുട്ടായതുകൊണ്ട് ആകാശത്ത് മിന്നുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കാൻ തോന്നി, കുറേയധികംപേരുണ്ട്, കണ്ണുനിറയെ കണ്ടു. അപ്പൊ ശരിക്കും നക്ഷത്രങ്ങൾ ഇല്ലാതായതോ വായുമലിനീകരണം കാരണം കാണാതായതോ അല്ല, നോക്കേണ്ടസമയത്ത് നോക്കിയില്ല എന്നുള്ളതാണ് വാസ്തവം. അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ അമ്പിളി അമ്മാവൻ വെട്ടിത്തിളങ്ങി നിൽപ്പുണ്ട്. കഴുത്ത് വേദനിച്ചെങ്കിലും കുറച്ച് നേരം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്ന് ആ കാഴ്ച ഒന്ന് ആസ്വദിച്ചു. പണ്ടെപ്പോഴോ വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് ഹോസ്റ്റലിന്റെ മുകളിൽ ബെഡ്ഷീറ്റ് വിരിച്ചു കിടന്നത് ഓർമ്മവന്നു. അന്ന് അവിടുത്തെ ചൂട് സഹിക്കാൻവയ്യാതെയാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തതെങ്കിലും മനസ്സിൽ എന്നെന്നേക്കും തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഓർമയായി ആ ആകാശം. 

 പിന്നെ ഓർമവന്നത് ആനന്ദം സിനിമയിലെ ഡയലോഗാണ് "ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട് എല്ലാരും വല്ലപ്പോഴും ഒരു സൺറൈസ് ഒക്കെ കണ്ടാൽ ഈ ലോകത്ത് ഇത്രയും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാവില്ലന്ന് "

വീട്ടിലെത്തി കുഞ്ഞിനെ വിളിച്ചുണർത്തി നക്ഷത്രങ്ങളെ കാണിക്കാൻ. ഒരു പത്തുതവണ കുലുക്കിവിളിച്ചപ്പോൾ അതിനറിയാവുന്ന ഭാഷയിൽ അമർഷം കാണിച്ച് തിരിഞ്ഞുകിടന്നുറങ്ങി. നക്ഷത്ര സെൻസ് ഇല്ലാത്ത ബ്ലഡി മാക്കാച്ചി. 

ഇനിമുതൽ എല്ലാദിവസവും ഈ സമയത്ത് എണീറ്റ് നടക്കണമെന്ന് ഒരു ചെറിയ ശപതമെടുത്തു. മനസ്സ് പറഞ്ഞു " ഉം കേട്ടിട്ടുണ്ട് കേട്ടിട്ടുണ്ട് ".