Saturday, 25 January 2025

സോളോ ട്രിപ്പ്- ഡേ 1- ആകെയൊരു കലർപ്പ്

ഇന്ത്യയുടെ അങ്ങോളമിങ്ങോളമോടുന്ന ട്രെയിൻ ആയതുകൊണ്ട് സാധനങ്ങൾ വിക്കാൻവരുന്നവരുടെ ഭാഷ മൊത്തത്തിൽ എല്ലാം കലർന്ന പുതിയൊരു ഭാഷതന്നെ ആയതുപോലെ. ഹയ് അണ്ടാവെചിക്കെൻബിരിയാണിഖാനാ, ഹയ് അണ്ടാവെചിക്കെൻബിരിയാണിഖാനാ ഇങ്ങനെ നീട്ടിവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു അണ്ണൻ കടന്നുപോയി, ആൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് അണ്ടാ അതായത് മുട്ട, വെ അതായത് വെജ്, പിന്നെ ചിക്കൻ ബിരിയാണിയും, എല്ലാം ആശാന്റെ കയ്യിലുണ്ട് ആർക്കേലും വേണോ എന്നാണ്. തൊട്ടുപുറകെ ദാ വേറൊരാൾ വരുന്നു ചായ്കോപ്പി കോപ്പിചായ് എന്ന് താളത്തിൽ പാടിക്കൊണ്ട്, ആ പാട്ട് ആസ്വദിക്കുമ്പോളേക്കും അടുത്ത ആൾ ചായ് ഡ് ചായ് ഡ് എന്ന് , ഇതെന്താ രണ്ട് ചായ ഒരുമിച്ചെന്ന് ആലോചിക്കാൻ വരുവാരുന്നു പക്ഷേ അപ്പളാണ് മനസ്സിലായത് പുള്ളി ഉദ്ദേശിച്ചത് സൈഡ് ആണെന്ന്, എന്നുവച്ചാൽ ആൾക്ക് പോകാൻ സൈഡ് കൊടുക്കാൻ. ദാ വാട്ടർകൂൾഡ്രിങ്ക്പാനിബോട്ടിൽ വാട്ടർകൂൾഡ്രിങ്ക്പാനിബോട്ടിൽ എന്ന് മുഴക്കത്തിലാരോ പാട്ടുപാടി ദൂരേന്നു വരുന്നത് കേൾക്കാം.കിത്ത്നാ മാരകം ഹേ യേ സബ് ഇല്ലെയാ തമ്പി?

സോളോ ട്രിപ്പ്- ഡേ 1 - സ്പെഷ്യൽ നക്ഷത്രം.

മുകളിലെ ബെർത്തിലെ ട്രെയിൻയാത്ര മടുത്തുതുടങ്ങിയപ്പോൾ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ കാണാൻ ആഗ്രഹം. വെളിയിലോട്ട് നോക്കാമെന്നുവച്ചാൽ താഴത്തെ സീറ്റിൽ കുറേ ആളുകൾ ഇരിക്കുന്നു. എങ്കിപ്പിന്നെ ഏസി മുറിവിട്ട് പുറത്തുപോയി നിക്കാമെന്ന് കരുതി. പുറത്തുചെന്നപ്പോളേക്കും വിജയവാടാ സ്റ്റേഷൻ എത്തി. ഇനി പത്ത്പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞേ വണ്ടിയെടുക്കൂ. ശെടാ ഇതിപ്പോ കടിച്ചതുമില്ല പിടിച്ചതുമില്ല എന്ന അവസ്ഥയായല്ലോ, ഇനി എന്തുചെയ്യുമെന്ന് ആലോചിച്ച് മനസ്സ് കുരങ്ങനെപ്പോലെ ചാഞ്ചാടി. കണ്ണ് ആകെ പരത്തിനടന്നപ്പോൾ കണ്ടു ആകാശത്തൊരു പരിചയക്കാരനെ, നല്ല വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന ഒരു നക്ഷത്രത്തെ. ഇങ്ങനൊരു പാർട്ടി ഉണ്ടെന്നുള്ള കാര്യംതന്നെ മറന്നുതുടങ്ങിയല്ലോ എന്നാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്. ഓർത്തെടുക്കാൻനോക്കി അവസാനമായി കണ്ട നക്ഷത്രത്തെ. ഈ അടുത്തെങ്ങും കണ്ടിട്ടില്ല. പണ്ടൊക്കെ വീടിന്റെ വെളിയിൽ ആകാശംനിറയെ ഇവരുണ്ടായിരുന്നു, അതുകൊണ്ടുതന്നെ തിരുവനന്തപുരത്ത് പ്ലാനട്ടോറിയം കാണാൻ പോയപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ നക്ഷത്രങ്ങളെ കണ്ടത് അത്ര അത്ഭുദമായി തോന്നിയില്ല. പക്ഷേ ഇന്നിപ്പോ എനിക്ക് തോന്നുന്നു അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും കാണുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് അതൊരു മോഹിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരിക്കും. എങ്കിലുമീ നക്ഷത്രങ്ങളൊക്കെ എവിടെ പോയിക്കാണും? അല്ല അവരെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല, ഇങ്ങ് ആന്ധ്രവരെ വന്നപ്പോഴല്ലേ ഞാനവരെ ഓർത്തത്, കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടിമാത്രമേ ചില കാഴ്ചകൾ തെളിഞ്ഞുവരൂ. ദോസ് ഹു സീക്ക് മീ വിൽ ഫൈൻഡ് മീ എന്നാണല്ലോ.

Friday, 24 January 2025

സോളോ ട്രിപ്പ്- ഡേ 1 - തുടക്കം.

ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ സോളോ ട്രിപ്പ്, കുഴീലോട്ട് കാലുനീട്ടിതുടങ്ങിയ സമയം - 33 വയസ്സ്. കാളയെപ്പോലെ വളർന്ന് ഇത്രേം ആയിട്ടും സോളോ ട്രിപ്പ് എന്ന് കേട്ടപ്പോ അച്ഛൻ ഞെട്ടി. അച്ഛനേം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല, ഗൂഗിൾ മാപ്പ് നോക്കാതെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോകാനറിയാത്ത ഞാൻ ഡാർജീലിംഗ് വരെ തനിയെ പോവാണെന്നുപറഞ്ഞാൽ ഈ ഞാൻതന്നെ ഞെട്ടും. പിന്നെ എല്ലാത്തിനും അതിന്റെതായ സമയമുണ്ടല്ലോ, അതാണ്. രണ്ടുമാസംമുമ്പുതന്നെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും യാത്ര പോകാമെന്നു പ്ലാൻ ഇട്ടപ്പോ ഭാര്യക്ക് അവധി കിട്ടില്ല എന്ന വിഷയം, ഒടുവിൽ അവളുതന്നെ ചോദിച്ചു തനിയെ എങ്ങോട്ടേലും പൊക്കൂടെ എന്ന് , അവൾ ഒരു ആണായിരുന്നെങ്കിൽ എങ്ങോട്ടൊക്കെ തനിയെ പോയെനേം എന്ന്. ആ ചോദ്യം മനസ്സിന്റെ കരണത്ത് കൊണ്ടു. പിന്നെ ആലോചന ആയി, മനസ്സ് ആദ്യം ഹംപിയിലും പിന്നീട് ഡാർജീലിംഗിലും എത്തിച്ചു. മൊത്തം പതിനായിരം രൂപക്ക് പോയിവരണമെന്ന് ഒരു ശപതമെടുത്തു, അങ്ങനെ ആകെയുള്ള ഒരേയൊരു ഡയറക്റ്റ് ട്രെയിനായ വിവേക് എക്സ്പ്രസ്സിൽ സ്ലീപ്പർ ബുക്ക്‌ ചെയ്തു അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും.ആകെ മൂവായിരം രൂപ, ബാക്കി ഏഴാംയിരം അവിടെ പൊടിക്കാം എന്ന് കണക്കുകൂട്ടി. കണക്കുകൂട്ടൽ തെറ്റിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ സോളോ ട്രിപ്പിൽ അവസാനനിമിഷം ഒരു കൂട്ടുകാരനും വരുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ഒരു സോളോ പോകാനുള്ള തന്റേടമൊന്നും എനിക്കില്ലതാനും. അവനും മറ്റ് പലരും പറഞ്ഞ് ഈ വിവേക് എക്സ്പ്രസ്സ്‌ ട്രെയിൻ ഇന്ത്യയിലെതന്നെ ഏറ്റവും മോശപ്പെട്ട ട്രെയിനാണെന്ന് തോന്നി. അങ്ങനെ മറ്റൊരു റൂട്ടിൽ കണക്ഷൻ ട്രെയിൻ ബുക്ക്‌ ചെയ്തു. പോകേണ്ട സമയമായപ്പോൾ കൂട്ടുകാരന് അസൗകര്യം, ടിക്കറ്റ് കൺഫേം ആയതുമില്ല, മൊത്തത്തിൽ മടുത്ത് യാത്ര ഉപേക്ഷിച്ചു. 
പക്ഷെ എന്തോ, മനസ്സിനേറ്റ അടി മായാതെ കിടന്നതുകൊണ്ട് അടുത്ത മാസത്തേക്ക് വീണ്ടും ബുക്ക്‌ ചെയ്തു, ഇത്തവണ ഉറപ്പിച്ചു തനിയെ അങ്ങ് പോകാമെന്ന്. അങ്ങോട്ട് അതേ വിവേക് എക്സ്പ്രസ്സ്‌, ഇത്തവണ സെക്കന്റ്‌ ഏസി എടുത്തു, യാത്രയിൽ സമാധാനമാണല്ലോ വലുത്. തിരിച്ച് ഗംഭീരമായി ഫ്ലൈറ്റും ബുക്ക്‌ ചെയ്തു. അങ്ങനെ മൊത്തത്തിൽ പതിനായിരമെന്ന ബഡ്ജറ്റ് ആദ്യമേ പാളി. 

യാത്രാ ദിവസം, ട്രെയിൻ രാത്രി 12 മണിക്കാണ്. അതിന് ഒരു ആറുമണിക്കൂർമുന്നേ മറ്റൊരു കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞു തലേന്ന് ഈ ട്രെയിൻ ആറ്മണിക്കൂർ വൈകിയാണ് എത്തിയതെന്ന്. സകല ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ച് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് യാത്രയായി. കുഞ്ഞിനോട് പറഞ്ഞത് ഓഫീസിലെ ആവശ്യത്തിന് പോണു എന്ന്. കുറേ ആലോചിച്ചിട്ട് മൂന്നുവയസ്സുകാരി ചോദിച്ചു അച്ഛൻ എന്തിനാ ഈ പാതിരാത്രിക്ക് ഓഫീസിൽ പോണേ എന്ന്. പകച്ചുപോയി എന്റെ ബാല്യം. കൂടുതൽ ചോദ്യംചെയ്യുംമുന്നേ പിടിച്ചുകെടത്തി ഉറക്കി. 
ഇത്തവണയും സോളോ പോകാനുള്ള ധൈര്യമൊന്നും ഇല്ലാത്തപോലെ തോന്നി. ഓഫീസിലെ ഒരു കൊളീഗ് ചോദിച്ചത് ഓർമവന്നു - തനിയെ പോകുന്നതിൽ എന്താണ് രസം,കൂട്ടുകാരൊക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലല്ലേ യാത്രക്ക് ഒരു സുഖമുള്ളൂ. ആവോ, എന്തായാലും അവസാനനിമിഷംവരെ പലരോടും വരുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ച് ഒന്നും ശരിയാകാതെ വലിയ എക്‌സൈറ്റ്മെന്റ് ഒന്നും ഇല്ലാതെ തനിയെതന്നെ ട്രെയിനിൽ കയറി, ഏതായാലും അര മണിക്കൂറെ വൈകിയുള്ളു ട്രെയിൻ. ഏസിയിൽപോലും ഇടിച്ചുകയറുന്ന ബംഗാളികളെ പ്രതീക്ഷിച്ച് ഇരുട്ടത്ത് സീറ്റ്‌ തപ്പി. ഭാഗ്യവശാൽ ആരും തിങ്ങിനിറഞ്ഞ് കയറിയിരിപ്പില്ല ഏസിയിൽ. സീറ്റ്‌ നമ്പർ തപ്പിപ്പിടിക്കാൻ പാടുപെട്ടു. ആ നമ്പർ ഇട്ടവൻ നല്ല യുക്തിയുള്ള ആളായതുകൊണ്ട് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നവരുടെ മുഖത്ത് വെട്ടമടിച്ച് നോക്കിയാൽമാത്രമേ സീറ്റ്‌നമ്പർ കാണൂ. 
ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ഒരു പാവത്താൻ എന്നോടും പിറകേവന്ന മറ്റ്പലരോടും പലതവണ പറയുന്നതുകേട്ടു അയാൾ ഇപ്പോൾ കിടക്കുന്ന സീറ്റ്‌നമ്പർ മുപ്പത്തിനാല് എന്ന്. രാത്രി ഉറക്കത്തിനിടക്ക് എനിക്കും പലരോടും ഇതുപോലെ പറയേണ്ടിവന്നു. ഏതായാലും വലിയ കുഴപ്പമില്ലാതെ ആദ്യത്തെ രാത്രി വെളുപ്പിച്ചു. സൈഡ് വിൻഡോ സീറ്റിൽ ആർഏസിയിൽ രണ്ട് ബംഗാളികളുണ്ട്, കലപിലകലപില എന്ന് ആകെ ബഹളം, സെക്കന്റ്‌ ഏസിയിൽ യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള പൈസയൊക്കെ ഉണ്ടോ ഇവർക്ക് എന്ന് വെറുതേ ഒരു റേസിസം കയറിവന്നപ്പോൾ ദാ ഒരാൾ ഹെഡ്സെറ്റ് വിക്കാൻ വരുന്നു, അയാളോട് ഇവർ വില ചോദിച്ചു, അൻപത് രൂപയെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അത്രയേ ഉള്ളോ എന്ന് പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ച് രണ്ടെണ്ണം വാങ്ങി അവർ. എന്നിട്ട് കൊടുത്തത് അഞ്ഞൂറ് രൂപയുടെ നോട്ട്. അല്പനേരംകഴിഞ്ഞ് സമോസ വിക്കാൻ ആളുവന്നപ്പോഴും അതുപോലെതന്നെ ഒരു അഞ്ഞൂറ് രൂപ വീണ്ടും വീശി. അങ്ങനെ എന്റെ റേസിസം പറന്നുപോയി. 

ഏസി ആയതുകൊണ്ട് ആകെയൊരു നിശബ്ദതയുടെ വീർപ്പുമുട്ടൽ. എന്റെ ബെർത്ത്‌ മുകളിലായതിനാൽ വെളിയിലെ കാഴ്ചയൊന്നും കാണാനും വയ്യ. അല്പംകഴിഞ്ഞ് മടിച്ചുമടിച്ച് ടോയ്ലറ്റിൽ പോയി, എന്തായാലും പ്രതീക്ഷക്ക് വിരുദ്ധമായി അത്യാവശ്യം വൃത്തിയുള്ള ടോയ്ലറ്റ് കണ്ട് ആശ്വാസമായി. റെഡിയായി വന്നപ്പോഴേക്കും താഴെ ഇരുന്നിരുന്ന ആള് പോയി. സമാധാനത്തോടെ കുറച്ചുനേരം കാഴ്ചകാണാൻ ജനലിലൂടെ നോക്കി, മങ്ങിയ ജനൽചില്ല് എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ തകിടംമറിച്ചു. എന്തായാലും ഭാര്യ സ്നേഹത്തോടെ പൊതിഞ്ഞുതന്നെ ഇഡലി അവിടെയിരുന്നു കഴിച്ചു. അല്പംകൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ബംഗാളി ഫാമിലി വന്നു. അവരുടേതാണ് സീറ്റ്‌. ഞാൻ എന്റെ മുകളിലത്തെ സീറ്റിലേക്ക് മാറി, വെട്ടമില്ലാത്ത സീറ്റിലിരുന്ന് എന്തുചെയ്യുമെന്ന് സങ്കടപ്പെട്ടപ്പോൾ അവരുടെ ഒരു ഓമന ബംഗാളിമകൻ അപ്പുറത്തെ മുകളിലെ സീറ്റിലിരുന്ന് ഓരോന്ന് കൊറിക്കാനും കുടിക്കാനും തുടങ്ങി. ആകെയൊരു കറുമുറകറുമുറ ശബ്ദം. ഇരുൾ മൂടിത്തുടങ്ങിയ മനസ്സിലേക്ക് പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചം ഞാൻ കണ്ടു - ഒരു സ്വിച്ച്. അത് അമർത്തിയപ്പോൾ റീഡിങ്ങ്ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു. ഇങ്ങനെയൊരു നൊട്ടോറിയസ് ട്രെയിനിൽ ഇത്തരമൊരു സൗകര്യം ഏതായാലും പ്രതീക്ഷകൾക്ക് അപ്പുറമായിരുന്നു. എന്തായാലും ഇനി കുറച്ചുനേരം വായിക്കാം, എന്റെ ഈമെയിലിന് മറുപടിതന്ന എഴുത്തുകാരി ശ്രീമതി സോണിയ ചെറിയാന്റെ പുസ്തകം മാടിവിളിക്കുന്നു. 
ടിക്കറ്റ് ചെക്കർ വന്ന് ആ ബംഗാളി ഫാമിലിയുടെ ഡീറ്റെയിൽസ് എടുത്തു, പോകാൻനേരം കയ്യിലുള്ള ടാബ് നോക്കി അയാൾ ആ ഫാമിലിയിലെ ഭാര്യയോട് ചോദിച്ചു - ക്യാൻസർ പേഷ്യന്റ് ഹേ ക്യാ ആപ് ?
ശരിക്കും ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നോ? അഥവാ അവർ ക്യാൻസർ പേഷ്യന്റ് അല്ലെങ്കിലും അയാൾക്ക് തെളിയിക്കാൻ കഴിയുമോ, ഇല്ല. ആണെങ്കിൽ അതിൽ എന്തെങ്കിലും സഹായിക്കാൻ കഴിയുമോ, അതുമില്ല. ആ ഭർത്താവ് വിളറി എന്നെ നോക്കി, ഞാൻ ഒന്നും കേട്ടില്ലെന്ന ഭാവത്തിലിരുന്നു. ഞാൻ വായനയിലല്ലേ.

ട്രെയിൻ മുന്നോട്ടുതന്നെ, ഇപ്പോൾ ആന്ധ്ര ബോർഡറിലേക്ക് അടുക്കുന്നു. ആ ചെക്കൻ കറുമുറ നിർത്തി ഫോണിൽ റീൽസ് കണ്ടുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്, ഒരു ഹെഡ്സെറ്റ് പോലുമില്ല, എന്തൊക്കെയോ അലവലാതിത്തരം ഉറക്കെവച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ എന്നോടുതന്നെ പറഞ്ഞു - കണ്ട്രോൾ ഷമ്മി കണ്ട്രോൾ, ഇപ്പോൾ നീ നിന്റെ കംഫോർട്ടബിൾ സോൺ വിട്ടുകഴിഞ്ഞു, ഇനി ആരെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ടുവന്ന് ഒടക്കിയാൽപ്പോലും രണ്ടാമത്തെ കരണം കാണിച്ചുകൊടുക്കണമെന്നാണ് ഗാന്ധിയായ ഭാര്യ ഉപദേശിച്ചുവിട്ടേക്കുന്നത്. ആഞ്ജനേയ സ്വാമീ....

Monday, 20 January 2025

കുട്ട്യോളോട് പറയാല്ലോ

മെട്രോയിൽ പതിവുയാത്രയിൽ പതിവില്ലാത്ത രണ്ടുപേരെ കണ്ടു, ഒരു അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും. അവരുടെ ആദ്യ മെട്രോ യാത്രയാണെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അറിയാം. ആലുവയിൽ മെട്രോയ്ക്ക് എത്ര സ്റ്റോപ്പ്‌ ഉണ്ടെന്നൊക്കെ ചോദിക്കുന്നുണ്ട് അപ്പൂപ്പൻ. ഉറക്കെയാണ് സംസാരമൊക്കെ. അമ്മൂമ്മയാകട്ടെ ഒന്നിലും വലിയ താല്പര്യമൊന്നുമില്ലാത്ത കക്ഷിയും. ഇടയ്ക്ക് അപ്പൂപ്പൻ പറയുന്നത് കേട്ടു - "ഒന്നുല്ലേലും കുട്ട്യോളോട് പറയാല്ലോ മെട്രോല് കേറീന്ന് ". ഒറ്റ ഡയലോഗ്ൽ മനസ്സിലായി ആള് തൃശൂരുകാരണാണെന്ന്. അപ്പൂപ്പന്റെ അത്ഭുതവും ആവേശവുമൊന്നും അമ്മൂമ്മയ്ക്കില്ല. ശരിക്കും മൂപ്പരുടെ കുട്ട്യോൾക്ക് എന്തെങ്കിലും താല്പര്യം ഉണ്ടാകുമോ പുള്ളി ഈ പറയാൻപോണ കഥയിൽ. വയസ്സായ അപ്പന്റേം അമ്മേടേം കഥ കേൾക്കാനുള്ള സമയമോ താല്പര്യമോ നമുക്ക് ആർക്കെങ്കിലും ഇന്ന് ബാക്കിയുണ്ടോ. ഏതായാലും സത്യം വികൃതമാണെന്ന് മുഖത്തുനോക്കി പറയാൻ തോന്നിയില്ല, പറഞ്ഞാലും ചിലപ്പോൾ മനസ്സിലാകണമെന്നില്ല, ഇങ്ങോട്ട് തെറിവല്ലോം കിട്ടിയെന്നുവരും.
അപ്പാപ്പന് രാത്രി ചിലപ്പോ മക്കളുടെ ഫോൺ വരുമായിരിക്കും, വരാൻവേണ്ടി അപ്പാപ്പൻ എന്തായാലും കൊതിയോടെ കാത്തിരിക്കുമെന്നുള്ളതിൽ സംശയമില്ല. അതു വന്നിട്ടുവേണല്ലോ ഇന്ന് മെട്രോയിൽ കയറിയ കഥ പറയാൻ. മറുതലയ്ക്കൽ കയ്യിൽ മറ്റൊരു ഫോണുംപിടിച്ച് ഫേസ്ബുക്കിൽ നോക്കികൊണ്ട് വെറുതേ ഒന്ന് മൂളുമായിരിക്കും കുട്ട്യോള്, ല്ലേ. ഇതിപ്പോ കുട്ട്യോള് എത്ര കണ്ടിരിക്ക്‌ണു ഈ മെട്രോന്ന് പറേണ സാധനം.

Friday, 17 January 2025

എന്താണ് ?

തളർച്ചകാരണം കണ്ണുതുറക്കാൻപറ്റാത്ത അവസ്ഥയിൽ മനസ്സ് വീണ്ടും അതേ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു - എന്താണ് ജീവിതം? 
രാവിലെ തുടങ്ങിയ ഓട്ടം അല്പമൊന്നു ശമിച്ചത് രാത്രി ഒൻപതുമണിക്കാണ്. പക്ഷേ ഇനിയോ, ഉറങ്ങാനുള്ള സമയം അടുത്തുവരുന്നു, അതിനർത്ഥം വീണ്ടും നാളെ ഈ സമയമാകണം ഒന്ന് സമാധാനമായി ഇരിക്കാൻ. സത്യത്തിൽ എവിടെയാണ് സമാധാനം? വീട്ടിലുള്ളപ്പോൾ ഓഫീസിലേക്കും , ഓഫീസിലുള്ളപ്പോൾ വീട്ടിലേക്കും പായിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു സമയം. ഇതിനിടയിൽ എവിടെയാണ് ജീവിതം. ഓട്ടത്തിനൊക്കെ പെട്ടന്നൊരു ഫുൾസ്റ്റോപ്പ് ഇട്ട്, ഒന്നും ചെയ്യാതെ കുറേനേരം ഇരിക്കണമെന്നൊക്കെ തോന്നാറുണ്ട്, പക്ഷേ ഒരിക്കലും സാധിക്കില്ലതാനും. ഭാവിയിൽ ആവശ്യംവരുമ്പോൾ ലീവ് കിട്ടിയില്ലെങ്കിലെന്നുകരുതി സ്വരുക്കൂട്ടി വയ്ക്കുന്ന വിഡ്ഢികളുടെ ലോകത്തിലേക്ക് എത്തിപ്പെട്ടതുപോലെ, അല്ലെങ്കിൽ ഓഫീസിലെ പണികളൊക്കെ അവതാളത്തിലാകുമോ എന്നൊക്കെ അർത്ഥമില്ലാത്ത ചിന്ത. ശരിക്കും എത്ര മണ്ടൻ ന്യായങ്ങളാണ് ഇതെല്ലാം. നാളെ ജീവനുണ്ടാകുമോ എന്നതുതന്നെ കണ്ടറിയണം. പെട്ടന്നൊരുദിവസം നമ്മൾ തട്ടിപ്പോയാൽ ഈ ലോകം നിന്നുപോകുമോ, ഒരിക്കലുമില്ല.

 അച്ഛനും അമ്മയും ഉള്ളപ്പോൾ അവരുടെകൂടെ സമയം ചിലവഴിക്കുന്നതല്ലേ യഥാർത്ഥ സന്തോഷം. പക്ഷേ ഇന്നിപ്പോ ആർക്കെങ്കിലുമൊക്കെ അത് സാധ്യമാണോ. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് നാട്ടിൽപോയിനിന്നാലോ എന്ന് വെറുതേ ഒന്ന് കിനാവുകാണും. അപ്പൊ എല്ലാവരെയുംപോലെ യാഥാർഥ്യം വന്ന് തലക്ക് തട്ടും. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ചോദ്യം, കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവി, ശമ്പളമില്ലാത്ത അവസ്ഥ, എല്ലാം കണ്മുന്നിൽ തെളിയും. 
ശരിക്കും നമ്മൾ ആർക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവരുടെ നല്ല സർട്ടിഫിക്കറ്റിനുവേണ്ടിയോ, കുഞ്ഞിനുവേണ്ടിയോ, ശമ്പളത്തിനുവേണ്ടിയോ, ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. നമ്മുടെ അച്ഛനും അമ്മയും നമുക്കുവേണ്ടി ജീവിതം ഹോമിച്ചു എന്ന് പറയും, നമ്മൾ ഇതുതന്നെ നമ്മടെ കുഞ്ഞുങ്ങളോട് പറയും, അവർ ഇത് തുടരും. അപ്പോൾ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവർ തനിക്കുവേണ്ടിമാത്രം ജീവിക്കുമോ, അതുമില്ല, അവരും അവരുടേതായ പല എന്തിനൊക്കെയോവേണ്ടി ജീവിക്കുന്നു. അസുഖങ്ങൾ, കടങ്ങൾ, അപകടങ്ങൾ, അങ്ങനെയങ്ങനെ പലതും ചേർന്ന് ജീവിതത്തിന്റെ ഏറിയ പങ്കും അപഹരിക്കുന്നു.

ശരീരത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളും പണിമുടക്കിതുടങ്ങി, വയസ്സാകുന്നു എന്ന് സിഗ്നൽ തന്നുതുടങ്ങി. നര വന്ന മീശ പണ്ടേ നരച്ച മുടിയെ എത്തിവലിഞ്ഞ് നോക്കിത്തുടങ്ങി. കണ്ണടവച്ചാലും കാഴ്ചകൾ പലതും മങ്ങിത്തുടങ്ങി. തലവേദനയും മുട്ടുവേദനയുമൊഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളില്ലാതെയായി. ആരോഗ്യം കളഞ്ഞും നിലനിർത്തേണ്ടതാണോ ജോലി.

എല്ലാ ദിവസവും അലാറം കേട്ട് ഞെട്ടി ഉണരുക, വെളിവ് വീഴുംമുന്നേ ഓട്ടം തുടങ്ങുക, ഓടിത്തളർന്ന് രാത്രി ആവുക, വീണ്ടും ഇതുതന്നെ, റിപീറ്റ്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കാൻ വല്ലപ്പോഴുമൊരു കറക്കം, അതും ഓടിപ്പാഞ്ഞ്. ചുരുക്കംപറഞ്ഞാൽ പാച്ചിൽ ഒഴിഞ്ഞ നേരമില്ല. ഇതാണോ ജീവിതം. എല്ലാവരും ഇങ്ങനൊക്കെത്തന്നെയാണത്രെ. ഇതൊക്കെ അല്ലാതെ എന്താണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. ആവോ, അറിയില്ല. വിശ്രമിക്കാൻ ഒരു ഇടവേള ആണോ ആഗ്രഹം, അതോ നിത്യമായ വിശ്രമമാണോ ആഗ്രഹം അതുമറിയില്ല.ശതകോടീശ്വരൻ സ്വന്തം ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഇനിയെന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ത്രിശങ്കുവിലായ അവസ്ഥ ഈ അടുത്താണ് വായിച്ചത്, ഐ ഐ ടി യിൽനിന്ന് ഡിഗ്രി എടുത്ത് നല്ല ശമ്പളത്തിൽ ജോലി വാങ്ങിയ ആൾ സമാധാനത്തിനുവേണ്ടി സന്യാസിയായി എന്ന വാർത്ത ഇന്ന് കണ്ണിൽപെട്ടു, , വലിയ തുക ലോട്ടറി അടിച്ചിട്ടും പിറ്റേന്ന് സ്വന്തം ജോലിയായ കാന വൃത്തിയാക്കാൻ സമയത്തുതന്നെ ചെന്ന ആളുടെ വാർത്തയും വായിച്ചു. എല്ലാവരും അന്വേഷണത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു, ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയാൻ. പലതും പയറ്റി നോക്കുകയാണ് മുന്നോട്ട് പോകാൻ. പക്ഷേ എന്നുവരെ? അറിയില്ലല്ലോ. അതുതന്നെയല്ലേ എല്ലാത്തിന്റെയും തുടക്കവും ഒടുക്കവും. നാളെയെ കാണും എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും മെടഞ്ഞ് പണിയെടുക്കുക, നാളെയുടെ ഭാവി ശോഭനമാക്കാനാണല്ലോ ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ജീവിതം. ശരിക്കും നമ്മൾ ഇന്നിലും ഇല്ല നാളെയിലും ഇല്ല. എങ്കിലും നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നു, മുന്നോട്ട് മുന്നോട്ട്. 

Wednesday, 15 January 2025

വിലയിരുത്തൽ

ഒരിക്കലെങ്കിലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ലേ അയാൾ ആയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്, അയാളുടെ ജീവിതം ആയിരുന്നുവെങ്കിലെന്ന്. നമ്മൾ ഇഷ്ടപെടുന്ന രൂപമോ പേരോ ആണോ നമുക്ക്? സ്വയമൊന്നു വിലയിരുത്തിനോക്കിയാൽ നമുക്ക് നമ്മൾ എത്ര മാർക്ക്‌ ഇടും? തൊട്ടുമുന്നിലെത്തുന്ന എല്ലാവരുടെയും, അവർ അറിയാത്ത ഒരു ഇമേജ് ആയിരിക്കും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാവുന്നത്. കാണുമ്പോഴേ നമ്മൾ മനസ്സിൽ വിലയിരുത്തൽ തുടങ്ങും. സൗന്ദര്യമില്ലാത്ത ആളുകൾ ചെയ്യുന്ന ചെറിയ തെറ്റുപോലും പലപ്പോഴും പർവ‌തീകരിക്കപെടുമ്പോൾ സൗന്ദര്യമുള്ളവരുടെ വലിയ തെറ്റുകൾ നമ്മൾ പൊറുക്കാറുമില്ലേ, ഉണ്ട് ; അതാണ് സത്യം. എന്താവാം കാരണം? സൗന്ദര്യമുള്ളവരോട് നമുക്ക് തോന്നുന്ന ആകർഷണമായിരിക്കും അല്ലേ?
 കാണാൻ നല്ല സൗന്ദര്യമുള്ള ആൾ മുന്നിൽ വന്നാൽ അറിയാതെ നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കില്ലേ അയാൾ ആയിരുന്നെങ്കിലെന്ന്, പക്ഷെ നാം അയാളല്ല എന്ന് ബോധം വരുമ്പോൾ ആകെയൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് അയാളിൽ എന്തെങ്കിലുമൊരു കുറവ് കണ്ടെത്തില്ലേ നമ്മൾ. അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ എപ്പോഴും എല്ലാത്തിനെയും താരതമ്യംചെയ്യുന്ന ഈ ലോകത്ത്, മറ്റുള്ളവരിൽ നമ്മൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഗുണങ്ങളെല്ലാം നമുക്കുണ്ടോ, നമ്മുടെ മനസ്സിലെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ അളവുകോലിൽ എവിടെ നിൽക്കുന്നു നമ്മൾ? 

മറ്റേ ആൾ ആയിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതിന്റെ അർത്ഥം നമ്മൾ പോരാ എന്ന തോന്നലല്ലേ,എങ്കിൽപോലും നമ്മുടെ ഭാവംകണ്ടാൽ തോന്നില്ലേ സത്യത്തിൽ എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരാളേ ഉള്ളു എന്ന്, നമ്മൾതന്നെ...അത് പക്ഷെ മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണിലൂടെ നമ്മളെ നോക്കുന്നതുവരെമാത്രം, അല്ലേ?

Friday, 10 January 2025

Weird അബദ്ധങ്ങൾ

ഓട്ടോ വരുന്നതുകണ്ടപ്പോൾ കൈ കാണിച്ചു, അകത്ത് കയറിയപ്പോൾ ആൾ പറഞ്ഞു " മോനെ ഇത് ടാക്സി ഓട്ടോ അല്ല, പ്രൈവറ്റ് ഓട്ടോ ആണ്, സ്റ്റാൻഡിലോട്ട് വിട്ടേക്കാം ". ഇറങ്ങിയപ്പോൾ നോക്കി,ഓട്ടോയ്ക്ക് നിറം കറുപ്പും നീലയും.

ഉത്സവത്തിനിടെ Crowd management ചെയ്യാൻ മുതിർന്നവർ ഏല്പിച്ചു, മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്നപോലെയൊക്കെ വരുന്ന വണ്ടികൾ തടഞ്ഞ് അല്പം മാറി പോകാൻ പറഞ്ഞു. കൂട്ടത്തിൽ ഒരു ബൈക്ക്കാരൻ " എന്താ ഞങ്ങൾക്ക്‌ കണ്ണ് കാണില്ലേ മാറിപ്പോകണമെന്ന് ". ശരിയാണ് അയാൾക്കും ബാക്കി എല്ലാവർക്കും കണ്ണ് കാണാമായിരുന്നു.

2015 ഡിസംബർ 31 രാത്രി , റാന്നിയിൽനിന്ന് കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം കോഴിക്കോട്ടേക്കുള്ള KSRTC യാത്ര. 2016 ജനുവരി 1 വെളുപ്പിനെ ഫോണിൽ കോൾ വരുന്നു, ചേട്ടനാണ് - " എവിടെ ആയി ". ജോഗ്രഫിയിൽ പൂജ്യമായിരുന്നത്കൊണ്ട് ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കി തിളങ്ങിനിന്ന ഒരു ബോർഡ്‌ വായിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു " ഇപ്പം, കുഴിമന്തി ആയി ". മേലെ ചൊവ്വ താഴെ ചൊവ്വ ഒക്കെ ഉള്ള നാടായത്കൊണ്ട് അങ്ങനെ എന്തോ ഒരു പേരാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.

വഴിയിൽ കണ്ട കുട്ടിയോട് വെറുതേ കുശലം ചോദിച്ചു, "എന്താ മോന്റെ പേര് ". അവൻ - "ആദി, കൂ...". തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ വലിഞ്ഞുനടന്നു.

ഒരു വർഷം ഹിന്ദിനാട്ടിൽ പഠിച്ച് തിരിച്ചുവന്ന എന്റെ ഭാഷാപ്രാവീണ്യം പരീക്ഷിക്കാൻ പേരപ്പൻ ചോദിച്ചു " ഖാന ഖാനെ ജായേഗാ? " പെട്ടന്ന് മനസ്സിൽ വിശപ്പിന്റെ ഹിന്ദി കിട്ടുന്നില്ല, എന്നാലും നമ്മൾ മോശക്കാരനാകരുതലോ, തമിഴിലെ വിശപ്പുവച്ച് ഒരു അലക്ക് അലക്കി. " അഭി മുജേ പസീന നഹീ ഹേ ". പേരപ്പന്റെ കുലുങ്ങിയുള്ള ചിരി ഇപ്പോഴും കണ്ണുകളിൽ തെളിയുന്നു.

ഭയങ്കര പരസ്യമൊക്കെയായിട്ട് 'ദേ പുട്ട്' എന്ന കട കൊച്ചിയിൽ ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യാൻപോകുന്നതായി കണ്ടു. ഒന്നുരണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ആ വഴിയേ പോകുമ്പോൾ കരുതി അവിടെയൊന്ന് കേറിയാലോ എന്ന്. ഇന്ത്യൻ കോഫി ഹൗസിലെപ്പോലെ തൊപ്പിയൊക്കെവച്ച ഒന്നുരണ്ട് വെയിറ്റർമാർ നടക്കുന്നുണ്ട്, ആരൊക്കെയോ രണ്ടുമൂന്നുപേർ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. കയറിച്ചെന്ന് സീറ്റിലിരുന്നു. ഒരു തൊപ്പിക്കാരൻ ചേട്ടൻ വന്നു. പുള്ളിയോട് "എന്തുണ്ട് കഴിക്കാൻ " എന്ന സ്ഥിരം ചോദ്യം എറിഞ്ഞു. അയാൾ പറഞ്ഞു " നാളെ രാവിലെ വന്നാൽ എന്തെങ്കിലും തരാം, കട നാളെമുതലേ പ്രവർത്തനം തുടങ്ങൂ ". അവിടെ എനിക്കുമുന്നേ ഇരിക്കുന്നവരെ നോക്കി, അവരൊക്കെ കടയുടെ ഉടമകളോ നടത്തിപ്പുകാരോ മറ്റോ ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ നടന്ന നടപ്പിന്ശേഷം ഒരു നാല്മാസത്തോളം കഴിഞ്ഞാണ് പിന്നെ ആ കടയിലോട്ട് വീണ്ടും ചെല്ലാനുള്ള തൊലിക്കട്ടി ഉണ്ടായത്.

അബദ്ധോം കി സിന്ദഗീ കഭീ ഖതം ന ഹോ ജാത്തി ഹേ.