സമാധാനം

അവൾ ഭയങ്കരമായ ഓട്ടത്തിലായിരുന്നു. 10 മിനുട്ട്കൂടിയേ ഉള്ളു കുഞ്ഞിന്റെ സ്കൂൾവണ്ടി വരാൻ. പാത്രങ്ങൾ നാലുപാടും ചിതറി തെറിക്കുന്നു, കുപ്പിയിൽ വെള്ളം നിറയുന്നു, കുഞ്ഞിന്റെ മുടി ചീകി ഒതുക്കുന്നു, പ്രിൻസസ്സ് ഡ്രസ്സ്‌ വേണമെന്ന്പറഞ്ഞ് വാശിപിടിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ നുള്ളുന്നു, കരഞ്ഞപ്പോ ഉടനെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്നു, മിക്സിയിൽനിന്ന് മോര് ഭിത്തിയിലേക്ക് തെറിക്കുന്നു, ആകെ ജഗപൊക. ഇതിന്റെയെല്ലാം ഇടയിൽ ഞാൻ സ്റ്റക്കായിനിന്നപോലെ തോന്നി. എങ്കിൽ ഞാൻ ഇറങ്ങുന്നു എന്നുപറഞ്ഞ് വൈകാതെ ഞാൻ അവിടുന്ന് മുങ്ങി. ടാറ്റാ പറയാനുള്ള സമയമെങ്കിലുമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ അവളൊന്ന് ദേഷ്യപ്പെട്ട് നോക്കുവെങ്കിലും ചെയ്തേനെ. 

ഓഫീസിൽ എത്തി ഒരു 11 മണി ആയപ്പോൾ അവൾ തന്നുവിട്ട സ്നാക്ക്സ് കഴിക്കാൻ പാത്രം തുറന്നു. അസ്സൽ പാകമായ രീതിയിൽ കൃത്യമായി നനച്ച അവൽ, അതിൽ നിറയെ നുറുക്കിയ പഴം, രുചിയോടെ വായിൽ വെക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്ക് വീണ്ടും മധുരമുള്ള കുഞ്ഞുസർപ്രൈസ്, കൽക്കണ്ടം. രാവിലത്തെ രക്ഷയില്ലാത്ത പാച്ചിലിനിടയിലും ഇത്രയും കരുതലോടെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്ത അവളുടെ കഴിവിനേം സ്നേഹത്തേം നമിച്ചുകൊണ്ട് കൊതിയോടെ മുഴുവൻ കഴിച്ചുതീർത്തു, നാളെയും ഓടാൻ അവളുണ്ടല്ലോ എന്ന സമാധാനത്തോടെ.