അത്യത്ഭുദം

കാർ വഴിയരികിൽ നിർത്തിയിട്ട് ഉള്ളിൽത്തന്നെ പാട്ടുംകേട്ട് ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു മുഖം വളരെ പതിയെ അടുത്ത് വന്നു. വണ്ടി മുഴുവൻ ആൾ ശ്രദ്ധിച്ചൊന്നുനോക്കി, ഉള്ളിൽ ആളുണ്ടെന്ന് അറിയാതെ, വണ്ടിയുടെ വെളിയിൽ ഒട്ടിച്ച സ്റ്റിക്കറൊക്കെ ആകെയൊന്ന് നോക്കി. ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ കൗതുകം നിറഞ്ഞ ആ മുഖത്ത് ചുളിവുകളും കണ്ണുകളിൽ മങ്ങലും മുടിയിഴകളിൽ നരയും ഒരുപാടുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ വാത്സല്യത്തോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈ വലിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയ ആളും സ്ലോ മോഷൻ പോലെ തോന്നി. എന്നോ അപരിചിതരായ കുട്ടികളായിരുന്ന അവർ ഏതോ ധ്രുവങ്ങളിൽ വേഗതയുടെ പല പടവുകൾ താണ്ടി, എവിടെയോവച്ച് കണ്ടുമുട്ടി, ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരായി, പിന്നെ അച്ഛനും അമ്മയുമായി, ഓടിയോടി ഇന്നിതാ അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയുമായി, അവരുടെ ആരുമല്ലാത്ത എന്റെ മുന്നിലൂടെ, ആമയുടെ വേഗതയിൽ നടന്നകലുന്നു. 10 മിനിറ്റെടുത്ത് 20 മീറ്റർ ദൂരം അവർ താണ്ടുമ്പോഴേക്ക് ഒരു അത്ഭുദത്തെപ്പറ്റി അറിയാതെ ഓർത്തുപോയി. ഒന്ന് തിരിയാൻപോലും പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിൽനിന്ന് പതിയെ കമിഴ്ന്നുവീണ്, മുട്ടിലിഴഞ്ഞ്, പിടിച്ചെണീറ്റ്, നടന്ന്, ഓടി, കുറേക്കഴിയുമ്പോൾ ഇതേ പ്രക്രിയകൾ എതിർദിശയിൽ ആവർത്തിക്കുന്ന ജീവിതച്ചക്രമെന്ന അത്യത്ഭുദത്തെപ്പറ്റി.